Karakaşlım, nazlı kuzum,
Sevgi dilim, gönül gözüm.
Canda canan yekta özüm,
Hecrim yine sarar seni.

Karanlıkta açılan gül,
Sensizliğe yok tahammül.
Her şafakta gözyaşım sel,
Hasretliğin yorar beni.

Karagözlüm körpe çağda,
Tomurcuk çiçeksin bağda.
Yüreğim ipek otağda,
Sultan diye kurar seni.

Gelmez oldun, gözüm doldu,
Gündüzlerim gece oldu.
Boğazımda yumru kaldı,
Kalbim düşte görür seni.

Çekip gittin, yanar közüm,
Yaratana döndü yüzüm,
Ne gecem var ne gündüzüm,
Kaygıların arar beni.

Böyledir ana kucağı,
Sensiz tütmüyor ocağı.
Gel sarıl gönlümün bağı,
Kahırların vurur beni.

Yollarına baka baka,
Yüreğimi yaka yaka,
Hayallerin düşe kalka,
Dağıtarak derer beni.

Sennur ÇETİN

KARAGÖZLÜME MEKTUP

Uzun karanlık gecelerin çıkıyorum sabahına. Yolunu bekliyorum günlerdir. Bayram sabahını bekleyen çocuklar gibiyim. Derdim, hasretim bitecekti, sen koynuma gelince…

Karaları çıkartıp bayram sevincine bırakacaktım yüzümü. Yüreğimi de elma şekerine kavuşmuş çocuksu naralara…

Turnalar nasıl gökyüzünü severse ben seni öyle sevdim. Tuzlu göz yaşlarımla büyüttüğüm karagözlüm anlamadın. Seccademe ay yüzün düştü, tespihime ya sabır. Ellerim boş kalsa da dualarım hep sana. Rabbim seni korusun. Sen hep mutlu ol cansuyum.

Gözün karnı yok ki doysun. Ben sana saatlerce değil, yıllarca baksam doyamam. Kıyamam sana. Dayanamam benden ayrı yaşamana. Bir bahar kuşu gibi kanatlarını aç. Hadi koş. Koş da gel bana.

Ben anayım…

Ana…

28.09.2010
Sennur ÇETİN
(Elbetbirgün)