gün görmemiş özlemlerin efsunlu düşlerinde
bir çocuğun umutları takılır uçurtmamın gölgesine
şiirin kalbinden damlayıp hayatı saran özlem…
bahanelerin gardını almış duruşuna amade

geceyi esir alan celladını kehanet fısıltısında büyütür
karanlığın koynundan sızan infaz anı gülüşüm
masumiyetini yitirmiş düş yağmurları basar kuytularımı
susturulmuş hangi yanim bilinmezliğin koynunda sır ?

isyan ettikçe gönül vadimdeki sancımın narası
ufkumdan oluk oluk imge düşüyor geceye
çatlaklarımdan sızan huzurun zerresine sığınan ruhum
vefa ağacının çatırdayan dalında sallanıyor

soluğumun tutsak tınısındaki isyan
kendi avuntusunda dans eden sürgün masalların tesellisi …
vefa sırtından vurulunca yitik mevsimlerin izlerinde
aklımı işgal eden korkuların tecavüzünde zaman

düşlerde yaratılan ezberi bozuk kuşlar göç etti baharlardan
hangi gerçeğin avuntu kokan vadisinde yeşerir artık umut ?
iç sesimin şifresi meçhul cevaplarını azad et kalbim
söyle…
sürgün suretlerin üç günlük efendiliğinde
ödenmeyen bedellerin şahdamarında can bulur mu sevda ?


Dilek Çevik