İşte böyle en olmadık zamanlarda-yani güzelliklere susamışken böylesine-haksızlık ederler bizlere en sevdiklerimiz.Kendi güzergahlarını kendileri belirler ve terkeder giderler bizleri birer birer.
Ve bizler...Aklımızın ucundan bile geçmez"hayrola,nereye böyle?"diye sormak.Gırtlağımız düğümlenir,dilimiz dönmez.Zorumuza gider elbet,insaf bunun neresinde?

İster istemez üzülürüz.Hele ki vakit akşam üstüyse.
Sonrası...sonrası çekilmez olur.Yaşam işte bu yüzden birtek ölüme benzer belki.Ve yaşam işte bu yüzden bir hiç olmakla eşdeğer belki.Fazlasını söyleyemem.

Yani en sevdiğimizi yitirdiğimizde,yani sesini duymadığımızda,yüzünü görmediğimizde.Yani acının miladı çoook erken düşünce yüreğimize onarımı olur mu hiç söylesenize?Dizlerimizin bağı çözülür.Kalakalırız olduğumuz yerde.Dahası yoktur.Zaman sabrımızı denercesine yüklenir de ha yüklenir.Birtek gün içerisine sıkışır seneler ve birtek gün içerisinde alnımızı çizer geçer.

Ve işte asıl bizi,bu özlem,bu hasret,bu sevda mahveder.

Ali Efter ökdemir.