Gözlerimi açtığımda saat yedi otuzu gösteriyordu..
Kalkıp ne yapacağımı düşündüm,
Hiç bir şey..

Uyanasım yoktu yine,
Hep uyusam açsam gözlerimi tekrar kapatsam ..
Ve böyle akşam olsa...
Böyle değildim önceleri hayat doluydum ben,gülerdim ..
Saçma espiriler yapardım etrafımdakileride güldürebilmek için.
Bazan çok safsın bazan ise sen hiç yaşlanmazsın derlerdi.
Ama yaşlanıyorum hemde öyle yaşlanıyorum ki
Seneler ikişer ikişer atlıyor sanki .
Dünümü bile mazide gibi hissediyorum.
Ah mazii seni tam anlamıyla hatırlamıyorum
Sahi,ben dün ne yaptım?


Uyudum uyudum uyudum..
Uyandığımda yapıcak bir işim yok diye düşündüm ve tekrar kapadım gözlerimi
Rüyalarım daha hareketliydi çünkü.
Arkadaşlarımı dostlarımı hatta dünyada olmayan akrabalarımı bile görebiliyordum orada.
Bazen yemyeşil kırlarda koşarken buluyordum kendimi,
Bazen ise çocukluğumu görüyordum..
Annemin beni öperek hadi iyi geceler kızım deyişini.
Sabaha çok varmı anne diye sorular sorduğum geceleri..


Sabahları severdim o zamanlar .
Yataktan erkenden kalkardım
Arkadaşlarım beni beklerdi birlikte ne oyunlar oynayacaktık.
Oyun oynarken açıkmazdım ben. her çocuk gibi.
Hava kararmadan evde olmalıydım babam geldiğinde evde bulmalıydı bizi.
Babam gelince nasılda acıktığımı anlardım..
Ve mutfaktan mis gibi yemek kokuları gelmeye başladımı.
Hadi anne ben çok acıktım deyip iki ayağını bir pabuca sığdırırdım..
Gece olur du tekrar ve biz kardeşler yatakta gülüşüp dururduk.
Oda gece oyunumuzdu..
Babam kızlar sesiniz geliyor artık uyuyun derdi
Ama biz zaten babamın sesini duyunca hemen susar ve uyku moduna girerdik.
Sustuğu an ise gülüşmelere devam ederdik..
Şimdi hepimiz ayrı hayatlar kurduk,
Acaba kardeşlerimde özlüyormudur çocukluğunu benim gibi
Yada arkadaşlarım da hatırlıyormudur o eski günleri..

Benim çocukluğumda birde ev oturmaları vardı..
Akşam yemeğinden sonra muhakkak toplanırdı komşular..
Çaylar birlikte içilir muhabbet hele birde kışsa mevsimlerden..
Çaylar sobanın üzerinde fokurdar bir yandanda kestanler pişirilirdi..
Ne güzel kokardı..

Bahçemizde büyük bir ceviz ağacı..
Ağacın altında 12 kişilik uzun bir masa..
Komşular gündüzleri o cevizin altında toplanırdı..
Orası ortak buluşma alanıydı..
Tabi artık ben büyümüştüm..
Elimde çeyizlik danteller..
Şimdi hatırladımda hiç misafirsiz öğünümüz olmazdı
Babam esnaftı ve müşterileriyle gelirdi öğle yemeklerine..
İkindi çayına komşular..
Akşam cevizin altındaki masada sofra kurarken biz,
Babam çoktan yoldan geçenleri davet Etmiş olurdu.
Kaç kişi olacağı belirsizdi akşam yemeklerinin .
Artık kim geçiyorsa buyururdu soframıza..
Ne tatlıydı annemin yemekleri..
Ben yıllardır o kadar büyük tencerelerde yemek pişirmiyorum biliyormusunuz..
Büyük bir tencere ve aynı ebatta çeşitler sadece bir öğünlüktü..
Ne günlermiş..

Babama çok bağlıydım ben,
Onun bir damla gözyaşını görmeye dayanamazdım,
Bende babam gibi duygusaldım.
Ve babama benzetirlerdi beni..
Çok enteresandır sabahları kahvaltıda,
Heyecanla bir rüya gördüm diye atılırdık babamla
Ve Emin olurduk ki çoğu rüyamız aynıydı..
Evet biz babamla aynı gecelerde aynı rüyaları görüp anlatırken ..
Şaşkınlığımızı gizleyemezdik..
Koca kızım derdi bana..
Ah babam benim Hakkını helal etsin evlatlarına,
Hala bizler için çalışıp gecesini gündüzünü bilmez.

Ablam benimle dalga geçer,
Uzunlarda hüner olsa,çamlarda hıyar olur du deyip beni hep kızdırırdı..
Bende ona sende bücürsün işte derdim çocukluk işte..:)

Ben büyüdümmü şimdi yoksa yaşlandımmı..
Hayatmı değişti yoksa benmi..
Ama emin olduğum bir şey var ben çocukluğumu özledim.
Ben gecelerin ne zaman biteceğini bilmek istiyorum sabah olsun artık uyanmak istiyorum..
Çocukluğumdaki gibi,
Ağaçları yeşil,gökyüzünü mavi ve sapsarı sıcacık güneşi görmek istiyorum..
Evet ben uyanıp hayata geri dönmek istiyorum.
Yaşayarak görmek ve ve anne babam gibi bir ata olmak istyorum..

Çok şeymi istiyorum..??

Yarın,sabah olacak ve ben uyanmış olacağım söz veriyorum..

Dj_Gizemli.(Fatma Uçar)

13_mart-2010