saçakları kırıktı evlerin
gölge mahzeni sokağın sol köşesinde nöbetçi
sorsanız tek derdi kendince
bir çocuk gülümseyişi



onların dünyasında
hayat sadece sözde kaldı
eşli notaların çalınışı kulağın felaketi seçildi
ya da
gözlerin kör bakışı yalnızlık abidesi



kaç sevgili yıldızı tanımadı asla
uğur kaçak saydı kendini gece vakitlerinde
hep birşey eksik yazıldı yaşam romanlarına
noktalar garip virgülse tanımsız cümlenin kokusuna



silik ömrün kalıcı ağırlığı sindi bedenlerine
nefes boğucu havasını yitirmedi
hane başına soğuk sevişmeler yaşandı
kadın erkek savaşı berabere kaldı her daim doyum olsada


anlıcağınız
o sokağın sakinleri hiç doğmadı aslında ............