geceye
camın ardında sakladığı
dudaklarıyla dokundu
yüzünü
buzdan duvarlarla ördü kadın
son sayfaları uçuştu
yatağın üstünde duran
yarım kalan romanın



senin
güzelliğini anlatmaya
dönmüyor dilim



bir kaç damla gözyaşından
doğmuştu oysa
sevgilim



gözlerini
usulca ört üstüme
tenini tenimin yanına ser
kal öylece
her şey el değiştirdi
aşk bile



kaç yalnızlığıma tanık oldun
bu şehrin yağmurları beni rehin aldığında
ayaklarımda
senden arda kalan
uzun bir kaç volta
karanlığa dayandı yüzüm
gözlerim köstebek yuvası
susma öyle kördüğümler çoğalır
bir şeyler seni bana hatırlatmalı



ateş
vakitsiz açan bir gül
yakan kavuran bu ömür
aşk
cehenneme bir gönderme
ay günün gözcüsü
deniz
dalgın bir akşam üstü



bir şarkı nasıl bindirilir
beş on beş arabasına
üstelik ellerin mahalle pazarından dönerken
bir renk nasıl uğurlar kendini beyaza
kuşa sorma yuvasından başka mekan
kuytuda bir gülü soldururken palaska
hasret
yoksul odalarda sıvar kolları
göz eskir
söz yükler kendini bir masala



kaç yıldızın ipiyle indim kuyulara
yılanlara kavuk oldu koynum
şeytanlar ayin yapıyordu başımda
sevgilim
bir kaç damla gözyaşından doğmuştu oysa


bir mermi çekirdeği bağışlıyordu hayatımı
baştan sona sana adadım
yarınlarımı


ekmek yediği kapıya
kim ihanet eder
hangi kurt pusu kurar aşka
insandan başka


gözlerin ağırlıyor beni bu akşam
dudakların uğurluyor
bir adam senden çok uzaklarda
kendini bir şiirle vuruyor


senin
güzelliğini anlatmaya
dönmüyor dilim
bir kaç damla gözyaşından
doğmuştu oysa
sevgilim


İsa İnan

on sekiz nisan iki bin on / neden gözlerini usulca üstüme örtmüyon?

Not: Güzel sesiyle şiirlerime can veren Deniz Hanıma çok teşekkür ederim.