nuh tufanıydı çekip gidişin
bin bir çesit nebatata bölündüm
her acının bir dişisi, bir erkeği vardı
ürüyorlardı sancılı ruhumda
ve çogalıyordu sensiz çocuklarım...


bir sihirli asanın hışmından döküldüm denize
her zerre damla sanki etiketliyordu beni yağmurda
deniz kızgın gemi açımasız, sense zehirli ok
sen tufandan kaçıyordun, bense sensizlikten...

hattuşaş yıkılıyor gecenin çığlığında
gergere bağlamış hainlik, insanı
biçtikçe dökülüyor günahlar gergeften
taşlanıyor soyulmuş ruhlar, ömür tabakhanesinde...


zehirli ağır kokunun içinden
güzeller döküyor rabbim,salınıyor tüccarlar insan pazarında
iki çift gözü kim görse üstünü yırtıyor
açılıyor salyalı ağızlar, yaftalı bedenden izbe bir koku yayılıyor
darmadağan saçlar çevreliyor raks edasında mühürlü fezayı
elde kırbaç arkada cellat , toprakta yatan baş
bir dillense bitecek herşey, can verecek mahlukat
düşecek sevdalı beden kanolup toprağa
ne olduysa dur dedi sevgili......


selçuk bozdağ/2009 gaziantep(izbe zamanlı, şiir demeti sevdalar çemecesinden)