aklına gelince gülümseyebildiğin kaç kişi varki hayatımızda?
bizimle birlikte +1...
sırf belli olmasın diye ağladığın
olur olmaz herşeye gülümserken
karşı koyamamak
oynadığın rolü yaşıyor olmanın gerçeğine inanamamak
dudaklarının kıvrımlarının aldığı şeklin bu kadar hoşuma gitmesi
sanki hiçbir kadın
bu kadar güzel gülümseyemez gibi...

birer gölge oyuncusu gibiydik...
birbirine dokunmaya çalışan iki gölge
biri diğerinin ışığını kesince kaybolan
belki de iç içe geçen...
için için yanarken.
neydi bu aslında
bir perdenin arkasındaki
iki gölge kadar birbirine yakın
birbirine dokundukça
diğerinin parçası olurken
keşfedilemeyen
gülümsettiren yılların ardından
sende bakıp halimize
not düşüyormusun
kayıt altına alıp
ezberliyormusun...?

gölge oyuncuları gibiyiz
benim kanıma karışan alkol
dudaklarımdaki tortusu
senin mısralarına sinen
kokusu sevdamın
her sustuğumda
akıntısına kapıldıgım sen
yazdığım her satırın
kurduğum her hayalin
birgun ayılırmıyım bu sarhosluktan
ayıldığımda acısı katlanılır olanmıdır..?
ne kadarına hazırız rüyaların, gerçeğine
ne kadar bizim olacak yaşadığımız?
yedigimiz vurgun belkide tasvir edemedigimiz..
farkına vardığımızda herşey için geç olduğu
farkına vardık işte simdi
geçti
düştügümüz derinlikte
birbirimizden başka sarılacak kimimiz olacak?
saklandığım satırlarının arasında
susmalarına sar beni sımsıkı kapatıp,
hatta ısırıp kanatırcasına dudaklarını
gülümsediğin zaman gözlerindeki ışıltılara hapset
susamadım üzgünüm..
susmak benim gibi bir adamın beceremeyeceği
yazmak
düşümdeki sevdayı pamuklara sarmak gibi
neresinden baksan
inkar et beni
hayaline sığdırabildiğin kadarını al
bu perdeye sığmayanların ışığını kapat
karanlığına sakla
içiçe geçmiş iki gölge gibi