Şairler arası hislerin aynı minvaldeki tekerrürüne gerek var mı?.
Haddimizse şiirinize yorum bırakıyorum;

"Akibet hepimiz göçüp gidecek
Mezarım üstünde otlar bitecek
Sanmaki bu dünya ebet kalacak
Kalem seni parça parça ederim"

..evet yorum içi yorum..
Fani âlemi, hayatını teneffüs edenlere bahşettiği nimetlerine bakmaksızın dar-ül ukba'nın bir hasat tarlası gibi görmek, işte sizin şiirinize asıl ve aslî mevzuu olmuş çok önemli bir mesele.
Dünya'yı Bâki'den ayıran ve ebedi istirahatgâh'ın ön kapısı bilinen mezarlığın ot bitirecek yüzlerine birer ömür faslı ibretleri bırakmak.. sonra bu dünyayı elbet ebed kalacak bilmek, şairin manevi hassasiyetinin birer ölçüsü..
Dilinize sağlık; zaten öyle. Yüreğinize sağlık; bu da esasen böyle.
Kalemine sağlık; ya kırar atarsanız, neresinde sağlık?
Güzel dizelerdi; kötü temennilere geçit vermeyen ve şairi incitmemeye temayüllü nezakat serenadları..
Muhteşem, muazzam, harikûlade, yahut müthiş gibi alkış sesleri; her ne kadar muhatabına ses, nefes ve heves versede, biraz mubalağalı, biraz edebî unsurlarla çakışıcı hâller..
Ya en doğrusu? Kalem kıılmazdan önceki, yani mezar otları bitmekte olan bir uhrevî tarafta ya hasad, ya da kesat mevsimine düşmek..
Benim sizin şiirinizden çıkarabildiğim en cüz'i dersler bunlar muhterem şairim..
Selâm ve dualarımla
Bekir Yalçınkaya