Sn. Mehmet Fatih Varol’a..

Ben! Dedimse, ben değil, cümlemiz bu Ben’likte
Muhammed’le İKRA’da, Yusuf’la Seren’likte
İşim olmaz böyle bir Kureyş kokan şenlikte
Ben nereden bileyim Mahalle Baskısı’nı
Cintonikli bardağı, kokoreç askısını

Sancıda Allah! diyen Ana doğurmuş bizi
Muhammed’in İslâm’ı almış yoğurmuş bizi
Hakyol’dan döndüremez ne aklı durmuş bizi
Ne Leheb’te soluyan, Cehil’in havasını
Ne Batı-bâtıl, ne de akredite basını

Beni Kaynuka niye göç eyledi yurdundan?
Mü’mine’ye kim salya akıttı avurdundan?
Nemrud kaç tokmak yedi? İbret alın da bundan
Kilometreye vurun Can-Ecel arasını
Hamza şehidliğinde Uhud’un yarasını

Yine! Ben dedim ya Ben! Bu ses; Ben’deki Biz’den
Fravunları yutan ta.. şu Kızıldeniz’den
Put devri okunuyor, beş boğum ensenizden
Tutmaktasınız Ebu Leheb’lerin yasını
Gütmektesiniz Şirk’in en geri dâvâsını

Vallahi billâhi de Helâk isteyen bulur
Tevhid’e tehdit olan yerden göğe savrulur
Canımı acıtan bu; ensemdeki habis ur
Okumaz, okumuyor Resul’ün ‘Ey Nas!’ını
Yalıyor Ad Kavmi’nden İt’lerin yal tasını

Ey! Cahiliye Çağ’dan kalan melânet ahlâk!
Ehl-î Kur’an önünde, ey! Susmaya müstehak!
Ey sen! Fitneden usta, usta İfrit’ten çırak!
Bırak Muttaki’lere öğürüp kusmasını
Ne yapsan kıramazsın iman ve ihlâsını