müsveddesiz, demsiz,
anla ki zir ü zeber haller içreyim...
……….
ne zor şeymiş acısını duyup aşkın
gözünden yaş diyerek bile dökememek
ve söyleyememek sevdiğini
bir güvercinin peşi sıra kanatlanıp
sevgilinin penceresine düşememek

ağladığında,
ellerini beklemek yanaklarında sevgilinin
silmek için gözyaşlarını
ama bulamamak…

avuçların yanarken aşkın ateşiyle,
ve soğuk duvarlara yaslamak zonklayan başını
diner mi ümidiyle
görememek dolunayda bile
sevgilinin poyraz bağrını
doldurup kadehe, bilmem kaç şarkıyı
içmek …
sarhoş olana dek…

ve söyleyebilmek için aşkı günün birinde
lal olmamak asla
kırmamak kalemi
ve incitmemek heceleri
“belki birgün” tesellisiyle

ne zormuş ey aşk yaşamak seni !

de get başımdan şimdi

ağlıyorum yine bak
ama
yok ki sevgilinin elleri…

ve anla ki; bu da sevgilinin zir ü zeber halleri...