Sen benimsin…
Tükenmeyen kalemimsin sen…
Ve de o kadar yazmama rağmen,
Dolduramadığım beyaz, boş sayfam…

Ne tatlıdır bilir misin ?
Islak gecelerde alıp koynuma seni,
Sarıp sarmalamak doyasıya…

Mum ışığında gözlerini okumak saatlerce,
Parmaklarımı dolaştırmak kadife teninde.
Büyüyen göz bebeklerindeki bakış,
Yıkar saflığın aklımdaki tabularını,
Issız bir adanın sessizliğine bürünürüm…

Huzurdan sonra kaç adım var sana ?
Veya hüzün, teninde açan hangi çiçeğin kokusu ?
Koparmaya kıyamadığım,
Dokunurken yapraklarına özlediğim,
Hangi çiçek ?...

Dalgalanmadan da güzel siyah saçların !
Ve kokusu,
Baharı getirir goncalarına iliştirip.
Hâyâlle rüya arasında gidip gelmek kadar güzelsin,
Sevgili; düş bahçende dolaşmak ne hoş…

Ziyade aşkların melodramları sızar,
Sesine mühürlediğim kulaklarıma…
Hüzzam makamına tutulur gelir,
Titrek ve koşulsuz serzenişin…

Seninle bir gün geçirmek ne güzel Sevgili !
Her anı bir ömrü kıskandırır…
Ömür, an kadar kısamıdır acaba ?
Ondan mıdır gözlerinden döndüğüm anda,
Koca bir şehirde yitirişim kendimi…

Düşürmemek adınaysa;
Gözden süzülen bir damlayı,
Mutluluk gözyaşı da olsa adı,
Taşıyoruz ya mısralara, kıtalara,
Şiirler çiçek açıyor ya,
Aşkta bu kadar var olabiliyoruz ya !
Ne âlâ…

Sen şiirsin Sevgili,
Vuslatım, hasretimsin sen…
Ve de o kadar yazmama rağmen,
Ki, tükenmeyecek kalem,
Her daim ezberimsin…

Her daim ezberimsin Sevgili…



____________________________________________________YağMuRun İzİ___________