Zordu durmak,
Söylemek istediğim çok şey vardı,
Bir kâğıda karalamak istediklerim,
Bir mikrofona söylemek istediklerim,
Bir duvara kazımak istediklerim vardı,
Senin için,
Dünyayı ayağa kaldırmak istedim bugün!
Yorgundu!

Mümkün değildi,
Solmadan yaşatmak heyecanımı,
Hiç beslenmeden büyüdü oysa,
Hiç el vermeden elin değmeden karıştı kök toprağa,
Kendi kendine sevdi seni bir şey içimde,
Sen hiç bir şey yapmadın oysa!
Her şey yalnızdı seni severken,
Hayat şaşkındı!
Senin için,
Hayatı durdurmak istedim bugün!
Koşuyordu!


Kolayı yoktu,
Zordu sarmak…
Sarılmak istediğim oldu,
Karışmak terinin tuzuna,
Çok zordu sarılmak sana,
Sen erken çekersin kollarını,
Sen geç kalırsın hep hissetmek için kollarımı.
Senin için,
Tanrıya sarılmak istedim bugün!
Uzaktı!

Oluru yoktu,
Sıkılmadan oynadığımız bir oyunun sonunun!
Hiç değişmeden oynandı oysa,
Hiç huzur yoktu sonunda,
Kendimize oynadık bir tek, alkışı çok da olsa!
Senin için,
Tüm sahneleri boşaltmak istedim bugün!
Işık yoktu!

Yol çoktu,
Nereye gitsem beni sana savurdu,
Ben hep kan revan içinde, tuzla buz olan camda,
Sana zarar gelmesin diye hep tek başınaydım her kazada!
Seni benden önce kaybetseydim varamazdım ki ölümün tadına,
Senin için,
Yaşaman için, binlerce mum üflemen, binlerce dilek dilemen için,
Tüm ecelleri kendim için diledim bugün!
Çoktan gelmiş, haberim yoktu!

ÇiselOnat ©
’09 / İstanbul