Müzik ellerine emanet,
Duygulardan teselli bulmuyordun artık,
Büyük bir yol ayrımına girmiş,
Dağların sonuna varmak istemişti ruhun,
Seninle değil ama sensiz
Ne yapacağını bilemeyen bir kalp ile
Engin bir denizin ortasında gibiydi halim
Dünyadakiler ve herşey sana emanetti artık..

Dünya senin olsun,
Dans eden ruhlar da,
Hayallere dalan bakışlar hep seni düşünsün
En büyük sen ol, en güzel,
Tüm baharlardan daha güzel,
Daha iç açıcı ve ferahlık getiren,
Ruhlara huzur dağıtan o kişi ol,
Ol ki kaybolsun bu yürek
Senin büyüklüğünde kaybolsun gerçekten,
Ve hep sevgi içinde kalsın ruhum,
Sevgi başarını aydınlatsın, başarıyı ısıtsın,
Yıkılmayışını, özlemlerinin bitişini,
Emellerine kavuştuğun her bir günü ansın sonsuza dek,

Ve bu hep böyle sürüp gidecek,
Bir parça ışık söyle, karanlığı ne zaman arkadaş edinecek..
Bırak kalsın orada, çürüsün gitsin diyecek,
Ve sen de hep böyle olacak böyle düşüneceksin;
Çünkü,
Dağların ardını merak etmeden yaşadın hep,
Bir adım sonrasını değil, günler ve hatta yıllar sonrasını
Hiç ama hiç düşünmedin,
Sen , sana adanmış bir hayatı hiçe sayarken
Duygularımdan kopan zavallı halime aldırış etmedin,
Sanki, beni.. bende yendin ve koyup gittin
Geriye de, ,ismini vermediğim hayaller bıraktın;
Aynalardan yansıyan yalnız bir yüz ve ıslık bir nefes,
Bir iç çekiş kaldı,
Duman olan yitik bir anı da böylece süzülüp uçup gitti gözlerimden,

Daha engin,
Daha hafif ve daha asil olana doğru yol aldı gönlüm
Artık sevmiyorum dedim kendi kendime
Üşüten bir karanlığa emanet artık ruhum
Bu gerçek işte böyle,
Dağların sonuna yaklaştıkça
Gölgeler koyulaştı,
Akan tüm sular daha serin
Ölüm daha yakın
Sesler bir garip oldu;
Hayaller birbirine karışmış,
Ölüm bir vadiye uzanmış,
Sırıtıyor öylesine
Ne korkunç,
Ne garip,
Hayal sandığım gerçekler seninle birlikte azalırken
Yokluğun daha bir koyulaşıyor kalbimde ve hayat
Bir hayaletin at sürmesine benziyor
Bırak ve çık git
Hiç düşünme arkandakini
Bu iş işte tam da böyle
Dünya gerçek olsun ya da olmasın
Yoluna devam et,
Baharın gelişine o güzel yüzünle gülümsemeye,
Tüm güzelliklere, doğan güneşe gözlerini yaklaştırmaya,
Ellerini havada çırpmaya,
Beğendiğin eserleri alkışlamaya,
Asaletinden ödün vermemeye,
Affetmemeye doğru yol almaya devam et,
Dağların sonuna doğru, koyulaşırken ruhum
Engin kayalıklardan düştüğünü de unutma kalbimin

Kan olan kan,
Su olan da su olmaya devam etsin,
Gözlerimden dökülen kanı
Birer su damlası gibi görmeyi de
Alışkanlık haline getirsin benliğin
Böylece, en koyu denizlere doğru aç yolunu
Aç ki, en aç korsanlarla buluşsun yolun
Ve orada mutluluk sandığın şeyler ile birlikte
Bir tabut içinde yol almaya devam etsin ruhun,
Geçmişin, herşeyin,
Umutların,
Baharların,
Aşkların,
Hayal kırıklıkların,
Ayrılıkların,
Mutlulukların,
İnanmışlığın ve yitirmişliğin,
Bir dağın sonunda, zirvesinde kalsın anıların,
Onları aşağıya, aşağıdaki insanlara taşımana gerek yok,
Ne de olsa seni anlayamaz onlar,
Hepsi de geçim derdindeler,
Mucizelere adanmış hayatları,
Çalışıp durmak ve çabalamak içinde iken halleri
Söyle asalet nerede kalmış, ah çok gerilerde,
Belki de hiç olmamış..
İnsan olmayı, emekleri ile öğrenmişler,
Aşkları, akşam evlerinde görmek istedikleri aşları gibi;
Hazır ve pişmiş, ve güvenli güvenilir, temkinli ve itinalı,
Temiz ve değerli, kutsal ve paylaşılmaz, ve kıskanılır her nasılsa,
Ve anlaşılmaz tadı da işte bu yüzden..

Müzik ellerine emanet artık
Tek tesellim dönüşüne olan inanışım oldu.