''Summun bukmün umyun fe hum la yubsirun'' ayetini anımsattı bana şiir. Mealen; sağırdırlar, dilsizdirler, onlar görmezler. Ayet fziksel zaaflardan söz etmiyordu-r elbette.. Bu şiir de öyle.

Demin okuduğum bir şiirn altına, şiirn insani taraflarının olduğunu ve her şiirin insandan yana tavır takındığını söylemiştim. Bu şiirde bunu daha net bir şekilde görüyor ve hissediyorum. Çünkü şiir uyarıyor..!

Çünkü ben şiirde bir füturizm havası sezinledim. Gelecek kavramı hepimizin içinde gizli ve girdaplı bir dehlizin sorularla yankılanması gibi bir şeydir. Sözünü ettiğim kavram, yani füturizm, edebi bir akım biçimi olabilir ama benim burda kasteettiğim şiirdeki gelecekle alakalı çekinler, şairin çekinceleri.. Şiirin üstlendiği misyon..! Elbette şair bunların hiç birini düşünmemiş olabilir şiirini yazarken ama ben, şiir okunurken tekrar ve yeniden yazılmış olur diyen bir adamın taraftarıyım. ( Şiir okunurken yeniden yazılır sözünü bir yerlerden okumuşumdur, sahibinin adını hatırlayamadım). Okuduğum şiir dili geçmiş kelimelerle geleceği anlattı.. Şiire yeniden dönme arzumda sanırım bundandı..

Velhasıl-ı kelam, şiirdeki hür kelimeler ve cümle düzeni ve içerdiği (dahası anladığım) mana itibariyle, bütün ve güzel bir şiir okudum.
Selam ile..

dünden taze bekleyişleri vardı
gecenin koynunda uyuttuğu.... bilemedik !...

anne kokan yüzünde umudun goncası açmalıydı
acıya denk düşmeden yalnızlığının suları... anlamadık !...

kuytularda kalan sesinde kaldırım soğukluğu
okşanacak sözcükler birikirken nefesinde... duymadık !...

acıya meyil vermiş kangren bir oyundu körebe
yalnızlığın ertesinde bulaştı yüzüne çocuğun.... unuttuk !...

bağışlama cümlelerimizi....

şiirin anlatımı çocuğun hallerinden insanlığın hallerine uzanmış
ve final utanç gibi asılmış insanlığın boynuna...
kalemin gücü sözcükleri dökmüş satır satır
ve yürek şefkatini vermiş şiire..
tebrik etmek düşer payıma ve saygımı dile getirmek...