Denizler içini, döktü kumsala,
Benim gözyaşlarım, asılı kaldı.
Hazan değdi güle, yel vurdu dala
Gülüm bir yaprakla, esili kaldı.

Gönül en zorunu, buldu hüsranın,
Tarık’ta faydası, yokmuş esranın,
Dilimizden düşen, kesik mısranın,
Bize de şiirin, fasılı kaldı.

Sel önünde yağmur, bendimi yıktı
Maziler mahzende, suda kayıktı,
Dostlarım bu ara, hatırdan çıktı,
Yar bile, şu bana, küsülü kaldı.

Hiç tatlı şerbetten, olur mu sirke?
Ateşten gömleğin, benzer mi kürke?
Gene en sevdiğim, bıraktı terke,
Yarası içimde, besili kaldı.

Bir gün biri çıkar, öder diyetim,
Seninle bir olmak, halis niyetim,
Gözlerim ufukta, garip ve yetim,
Gönül bir köşede, kısılı kaldı,

Sevmeseydim seni, böyle yanmazdım,
Bir iple gönlüne, çıkan cambazdım,
Herkesten beklerdim, yardan ummazdım,
Yürek son sözünde, kasılı kaldı.

Yoldaşını yolda, koymaz er kişi,
Bu kadar tahammül, vermez her kişi,
Belki okunmadı, belki bir kişi,
Şiirin dergide, basılı kaldı.

Ben kimden umayım, aşka dermanı,
Dostu düşmanı da, duysun fermanı,
Nedenler, keşkeler, kemirdi canı,
Anlaşılan bize, nasılı kaldı.

Kahıroğlan artık, zaman kalmadı,
Bekledim gününü, mühlet dolmadı,
Yar böldü kalbimi, saran olmadı,
O yara içimde, kesili kaldı.