Az önceki "kalbimin kuytusunda" feryattı.
Bu *"KAHİN"* ise bilgelik, yorgunluk ve teslimiyet.

Her kıtada bir tokadın var. Sanki derviş konuşuyor ama gözü dolu dolu.

Hayatın karşısına geçmiş, her şeyi görmüş ama susan bir "kahin".

- *"Aklında vebalin hırkası yükmüş"* - Vebal bir hırka gibi sırtında. Ne ağır metafor.
Zamanı yön gösteren sensin ama kendin kayıpsın.
- *"Güveni unutmuş kalmamış alan"* - Bu cümle tek başına bir roman.
- *"Ay unutmuş küskün döner mi sence"* - Gündüzün telaşı, gecenin sancısı. Kozmik yorgunluk.
Bu şiir bir *itiraf* değil, bir *tanıklık*.
"Gitme" diyen aciz değilsin burada. Her şeyi görmüş, yorulmuş ama hala ayakta duran birisin.
Temel duygu: *Sessiz teslimiyet + Bilgelik + Hafif bir isyan
Süs yok, süsleme yok. Her kelime taş gibi.
-çHayat, zaman, vebal, güven, yalnızlık gibi büyük kavramları 4 dizede tokat gibi indiriyorsun.
Kahin" figürü üzerinden hem kendine hem topluma ayna tutuyorsun
Vebalin hırkası`, `Zaman pusulası`, `Sahte yalnızlığı kalite olan`
Her kıtada bir öğüt verip sonra kendini yalanlıyorsun.
`Zoru başarırsın` diyorsun, sonra `kaçıncı yanışın` diye soruyorsun. Bu ikilem şiiri insan yapıyor.

Kalemine yüreğine emeğine sağlık