Yolcuyum şu günlerde,
uçsuz bucaksız, dolu dizgin
yürüyorum bozkırda.
Arkamda susturduğum yıllar,
önümde adını bilmediğim yollar var.
Rüzgâr vuruyor yüzüme,
sanki geçmişten kalan
bütün sözleri savurur gibi.
Ben susuyorum,
bozkır konuşuyor benim yerime.
Bir yanım yorgun,
bir yanım hâlâ çocuk…
Ama ayaklarım durmuyor,
çünkü insan bazen
varacağı yere değil,
kendine ulaşmak için yürür.
Geceleri yıldızlara soruyorum
“Daha ne kadar yol var?” diye.
Onlar cevap vermiyor,
yalnızca göğün karanlığında
sessizce parlıyorlar.
Belki de yol dediğin
bir yere varmak değildir.
Bazen insan,
her adımda kendinden eksilenleri
yeniden bulur.
Ben de yürüyorum işte,
ne bir durak arıyorum
ne de geri dönmeyi düşünüyorum.
Dolu dizgin,
rüzgâra karşı,
bozkırın ortasında…
Ve biliyorum;
bir gün bu yol bitecek.
Ama o gün geldiğinde
ben aynı insan olmayacağım.
Çünkü bazı yollar
insanı bir yere götürmez;
insanı kendisine götürür