Yolum gurbete düştü boyun eğdim hasrete
Mahcubiyetle utangaçlık bir oldu kısmete
Gönülden düşer de durmaz giderse heybete
Hasretim sılaya, gönül koydum vuslata ben.

Dertliyim gönül koyduğum vurdu beni
Saldı rüzgarında savurup kovdu beni
Kırıp kolum kanadım sonra övdü beni
Hasretim sunaya, gönül koydum sineye ben.

Toz oldum toprak oldum savruldum
Düştüm bir ortama bulandım duruldum
Haramilere yem oldum kavruldum
Hasretim sohbete, gönül koydum dile ben.

Uzaktan uzağa kundaklayıp belediğim
Tereddütsüz hep yanımda bellediğim
Neye yarar ki gelse hasret duyup beklediğim
Hasretim gönlüme, gönül koydum bana ben.

Dillense gönül söze gelse lal olup
Haykırsa silkelense çile dolup
Hıçkırıklar güle dönse umudu solup
Hasretim yele dönük, gönül koydum güle ben.

Tükenir umudum biter yollarım
Dermansız kalır sana uzanan kollarım
Suya düşer boğulur umutlarım duygularım
Hasretim yöne dönük, gönül koydum yola ben.

Ayrılmam mümkün değil kader çizgisinden
Ömür yolunu bulmuş gidiyor ezgisinden
Dilimden düşmeyen durak, ayak dizgisinden
Hasretim öze dönük, gönül koydum söze ben.

Kendimi notalarda aradım adım adım
Bazan yas tuttum bazan karalar bağladım
Gülmem gerektiğini sandım ağladım
Hasretim düne dönük, gönül koydum güne ben.

Kimine dua ettim kimine diledim ahlar
Acılarımı özümde gizledim, saklıdır vahlar
Ne kadar yükselirse yükselsin yuhlar
Hasretim tuh’a dönük, gönül koydum ah’a ben.

Duran DOĞAN