1
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
64
Okunma
Hayat seni,
Çivilerle kazınmış duvarlar arasında esir eder,
Sevmediğinle döver, kanatır ciğerlerini,
Sevdiğinle öldürür,
Ama mezar kazdırmaz sana,
Çünkü yaşarken ölmek,
En ağır ceza olur.
Aynı çatının altında,
Ama ruhun gömülür,
Çürür, kokar, unutulur,
Gözlerin karanlığa hapsolmuş bir esir gibi.
Tenin,
Paslı bıçakların ardında titrer,
Gecenin soğuk elleriyle parçalanır,
Her gece yeniden doğan bir cehennem.
Gözyaşların kurumuş,
Çünkü ağlamanın bile anlamı kalmamış,
Kirler sinmiş tenine,
Ve sen,
Ait olmadığın bir hayatın utancısın,
Bir hırsız,
Bir kayıp,
Bir unutulmuş yara.
Sessizlik değil bu,
Bu, içinden kopan bir feryat,
Ama kimse duymuyor,
Çünkü sen,
Yaşarken mahkûmsun,
Kendi bedeninde ölü....
Sibel KILIÇ...
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz