Bir Mıh Gibi"Sadece"

cennetim" sandığım aslında bir cehennem olduğunu bile bile,
Her ötelenmede gösterdiğim
o gurursuz, o "yüzsüzlük"belkide
İnsan aşktayken kendine en çok bunu yapar
Kendini idam etsende, ateşe versende küllerinden yeniden doğacağını bildiğim saplantı.
"Bir mıh gibi" saplanan yüreğime
Ne söküp atabiliyorum ne de yok sayabiliyorum

İçerimde idam etsem ateşte yaksamda
Her defasında küllenden alevlenecek gibi
Boğazımda yutkunmadım unutamadığım
Bir mıh gibi saplantı oldun yüreğimde
Sadece
Bir kelime değil
Ardında koca bir ömrün dilsizliği ruhumun en derin kimsesizliği.

Ben her yangından bir küre sığındım,
Sen başka iklimlerin rüzgarında estin.
Sen ise bendeki son umudu kestin.
Şimdi hangi ateşte yansın bu yürek?
Küllerim bile sana doğru savrulurken.
Bir mıh gibi saplandın, sökülmek ne demek?
Ben eyvallah dedim, içim kavrulurken.
Sadece...

Ben vazgeçtim o mahşer yerini beklemekten.
Şimdi sessizce çekiliyorum bu koca kavgadan, acısıyla yaşamayı öğrendim.
Geçtim o cennet sandığım cehennem sevdadan,
Ben bu hayatta en çok sana yenildim.

Sadece... bitti işte, bitti diyemedim de,
Dilim sustu, içimdeki o koca dünya yıkıldı.
Bir zamanlar cenneti buldum dediğim yerde,
Şimdi ayaklarıma upuzun bir pranga vuruldu.

Ne bir sitem kaldı geriye, ne de tek bir kelime,
Gözlerindeki o mavi deniz çoktan kurudu bende.
Dokunmuyorum artık yüreğimdeki o eski sızıya,

Yoruldum her gece küllerimi baştan yakmaktan,
Yoruldum uzaklara bakıp seni aramaktan.
Al gitsin aklını, fikrini, o burnu havada halini;
Ben vazgeçtim artık bu dilsiz yarayı sarmaktan.
Söz bitti,
Yangın çekildi, geriye
Sadece
Kalemin mürekkebi ve o derin sessizlik kaldı. Geriye.

. Osmaniye 13.07.2026