O gece o mühür vurulduğunda,hayat durdu
Ne kırk yılın yorgunluğu kaldı geriye, ne de mesafeler.
Sadece o kalenin içinde tek bir ses,
Ve pembe kağıtlardan göğe yükselen o asil heceler

​Dünya varsın kendi karmaşasında dönsün
Varsın herkes kendi yarım kalmışlığına yansın
Bu kale, o son nefesle sonsuz bir sığınağa dönüşmüş
Artık ölüm bile bu aşka ancak bir eşik sayılsın

​İşte bu yüzdendir o son cümlenin vakur duruşu
Ne bir sitem barındırır içinde, ne bir parça hüzün
Yalnızca vuslatın o en saf, en eksiksiz doğuşu
Ve sonsuzluğa atılan imzasıdır, o en güzel yüzün


Bir ömrü o sevdayla kimlik kılanlar bilir,
Delicesine sevmekle ölümüne özlemek arasındaki o ince köprüyü
Sol yanda kırk yıldır taşınan o can evi,
Artık sadece onun için vuran,
Ve son nefesi de yalnızca ona teslim etmek isteyen
Başka hiçbir şeyin sığmadığı bir kaledir şimdi

​Bu bir teslimiyet değil, bir tamamlanma..
Hayatın tüm gürültüsü, tüm yarım kalmışlıkları
O son nefeste "tüm" olmanın huzuruyla sessizce sönümlenir
Ve o pembe kağıtların üzerine yazılan
En son, en vakur, en hakiki cümleyle
Sevda, tam da o özlenen haliyle mühürlenir sonsuzluğa

Sol yanda kırk yılın ağır mirası,
"Delicesine sevmek" bu, ölesiye özlemek.
İki uçlu köprünün en ince hizası
Burası, ömrü o sevdayla mühürlemek

​Dışarısı gürültü, dünya bir yarım telaş
Oysa bu kale, sadece onunla dolmuş.
Son nefese saklanan o en vakur savaş,
Bir teslimiyet değil, nihayet tamam oluş

​Zaman erir kapıda, mekan silinir gider,
Eksik kalan ne varsa o son anda durulur.
Pembe kağıtlar üstünde son bulurken keder
Sonsuzluğun bağrına en hakiki mühür vurulur

YEŞİLIRMAK