Arkamda bıraktığım o toz bulutunu,
Avuçlarınla toplayıp kalbine gömersin
"Git" dediğin yolların kör kuyusunda,
Yalnız bıraktığın o yabancıyı; kendimi seyrediyorum.
Söküp attığın adımlarım
Şimdi duvarlarda çınlayan koca bir feryat.
Yakma daha geçmişin küllerini,
Yeniden bir yangın olmasın boğuluyorum
Kalamıyorum...
Gördüğün bütün o döküntüler, Benim paramparça olmuş gururumdu.
Sardığın o kanayan yaralardan,Şimdi oluk oluk sensizlik akıyorken
Biliyorsun sevdiğimi kahrederek
Kırık dökük bir gölgenin altında,
Ezilip kalıyorum.
Bu bir veda olmasın diyorsun,
Haklısın...
Bu, ayakta duran bir ölünün
Kendi kıyametini izlemesidir.
Çevirdiğin enkazın altında soluksuzum işte öylece
O yüzden
Sende kalamıyorum...
Bende bıraktığın koca bir ’sen’ vardı ya,
Sığmıyor artık bu dar göğsüme
Seni benden çıkarsam geriye sıfır kalırdı
Seni kendime ekleseydim,
Yüreğim bu ağır yükü kaldıramazdı

Yalnızlıklar rıhtımı artık bu gidişle limanım
Orada kilitledim o son bakışı,
Artık gözlerimi de mühürledim.
Toprak seni sarmadan önce,
Ben seni yokluğumla çoktan uğurladım.
Ölüm varsa bu dünyada,
Her saniyem ecelimin koynunda,
Sırf sana söz geçiremediğim için...
Senle kalamıyorum.