sevmekten sevmeye fark vardır.
kimi çiçek uzatır sevdiğine, kimileri de ömrünü.

şair ise sevdiği kadına kelimelerini uzatıyor.
ama öyle hoyratça değil... sanki her kelimelerin omzuna eğilip tek tek tembihlemiş gibi..
"sevdiğimin canını yakabilirsiniz, ama onun kalbini incitmeyeceksiniz." şiirin en sert cümlesinde bile gizlenmiş bir şefkat dolaşıyor.

sanki terk edilmiş bir adamın öfkesini değil de hâlâ sevdiği kadının saçına rüzgâr değse dönüp bakacak kadar diri kalmış bir yüreği görüyoruz . ayrılıktan sonra bitmeyen bir sevginin yalnızca konuşma biçimi değiştiririlmiş, öyle sanki.
alabildiğine derinleşen bir sevgi biçimini görüyoruz.
ne büyük bir incelik ki şair hatırladığı ilk şey olarak kadının güzelliğini değil, en sıradan hâllerini anlatıyor. saçlarını kurutmasını... ıslık çalışını... omzundan öpmeyi... çünkü gerçekten seven insanlar, gösterişli anıları değil, kimsenin fark etmediği küçük mucizeleri biriktirir içinde.


sonra anlıyoruz ki şair aslında sevgilisinden değil, onun yaralarından da vazgeçmemiş. sırtındaki dünleri görüyor, kaderin göğsüne bıraktığı külleri görüyor, kanayan geçmişini görüyor. buna rağmen "git." demiyor. Tam tersine, "gel benim gölgemde dinlen." diyor. bir insanın sevgisini bundan daha sahici anlatan kaç cümle vardır? kendisine sığınmayan birine bile gölgesini esirgememek... işte aşkın en ağır imtihanı bu değil de nedir.

şair dediğin sevdiği kadını değiştirmeye çalışmadan onu olduğu hâliyle sever.. kırıklarıyla, kaçışlarıyla, korkularıyla... sevmek onun için kusursuz birini bulmak mıdır sadece, kusurlarıyla bile vazgeçememek demektir.

"senin o ağzı bozuk..." diye başlayan tekrarlar bile hakaret değildir. aksine, sevginin kırılmış telaffuzudur. çünkü insan nefret ettiğine şiir yazmaz. nefret susar. şiir ise yalnızca hâlâ içinde sevgi taşıyanların dilidir. o sal susmaz. bu tekrarlar, "sana hâlâ konuşuyorum; çünkü içimde senden kalan yer hâlâ boşalmadı." demenin başka bir yoludur belki de.

şair öyle içten sevmiş ki, sevgilisinin kendisini yaraladığı anları bile onun aleyhine delil olarak kullanmıyor. onları yalnızca aşkının büyüklüğünü ispat etmek için anlatıyor. "bak," diyor, "beni incittin ama seni sevmekten vazgeçmedim." böyle bir cümleyi kurabilmek için yalnızca iyi bir şair olmak yetmez; büyük bir yürek taşımak gerekir.

biz de bu şiiri, şairin sevdiği kadını sevdiği gibi sevdik. acele etmeden... İçindeki suskunlukları dinleyerek... her imgenin arkasındaki sitemle dolu kalp atışını hissederek...


dönüp dolaşıp bavula takılıyorum.
bir bavulun ahlakını yargılamak nedir be abi :)

içine birkaç parça giysi değil de sanki bir adamın omzundan eksilen öpücükleri, birlikte kurutulmuş saçların buğusunu, aynı gölgeye sığınmış iki insanın mevsimleri doldurulmuş.
sonra hiçbir şey olmamış gibi kapatılıvermiş.

bir insanın içidir aynı zamanda bavul.
kimi onu yıllarca açamaz.
kimi her gece yeniden toplar.
kimi de boş olduğunu bildiği hâlde, kapağını kaldırmaya cesaret dahi edemez.
onun içinde hâlâ atan bir kalp vardır.

hangi umut son kez usulca katlandı...
hangi "kal" cümlesi geri dönmemek üzere susturuldu...
hangi gelecek bir fermuarın dişleri arasına sıkıştırıldı...
ve hangi sevda, bavul kapanırken son nefesini verdi.

bavul işte...
sahibinin hangi sevgiden kaçtığını da bilir, hangi yüreği yarım bıraktığını da.

ayrılığın dilidir o. İnsan söyleyemediği "artık bitti." cümlesini bavuluyla söyler.
o fermuar kapanırken tek kelime edilmez ama bütün cümleler öldürülür.

eyvallah sevgili Razı
en güzeliyle selam olsun o vakit.