​
​Bir vefalı arkadaşım var benim,
En dar zamanımda yanımda duran.
Umudum bittikçe tükenmez canım,
Yıkılan gönlümü baştan kuran.

​Çok kavgalar ettik lüzumsuz yere,
Bazen sitem dolduk, bazen de keder.
Kopmadık, dönmedik asla bir kere,
Dedik ki; bu dostluk her şeye değer.

​En zorlu vaktimde o vardı yine,
Elimden geldikçe yanında oldum.
Sadık kaldık biz hep yeminimize,
Aradığım huzuru onunda buldum.

​Nifak sokanlar mı, kıskananlar mı...
Nelerle uğraştık biz bu yollarda.
Kırmadık yine de kalp ağacını,
Açtık çiçekleri en zor dallarda.

​Bozmaya çalıştılar her bir koldan,
Sinsice pusuya yattı nicesi.
Dönmedik biz asla doğruca yoldan,
Gündüzümüz oldu dostluk hecesi.

​Yine dimdik kaldı arkadaşlığımız,
Kavgada etsek de, kızsak da bazen.
Çok sürmedi asla ters düşmemiz,
Vefadır arayı her zaman düzen.

​İnsan en çok sevdiğine kırılır,
Değer verdiğinden beklermiş vefa.
Gönül naz makamında bazen yorulur,
Sürmedik biz dostlukta asla sefa.

​Yıllardır hem dostum hem editörüm,
Yoluma bin türlü değerler kattı.
O benim gören gözüm, her iki elim,
Duruşunu bozmadan yanımda kaldı.

​Biz ne günler gördük, ne kışlar aştık,
Bozulmadı yine bu kutsal bağlar.
Sırt sırta verince her yere ulaştık,
Dostluğu görünce eğildi dağlar.

​İyi ki tanımışım dediğim biri,
Dilerim her daim gönlünce olsun.
Dostluğun kalbimde en özel yeri,
Ömrün huzurla ve neşeyle dolsun.