​Sonsuzluğa giden bu yolda seni bekleyeceğim gece on ikide...
Zamanın durduğu, yıldızların sessizce söndüğü yerde.
​Ne bir geçmiş olacak ne bir gelecek,
Ne de içimizi yoran bir telaş...
Sadece sen ve ben;
Suskunluğu bile birlikte paylaşacağız.
​Saatler işlemeyecek artık,
Gölgeler uzayacak sessizce.
Gözlerimden düşen her damla,
Sana edilmiş bir yemin olacak.
​Seninle başlayan bu yolculuk,
Benim sonsuzluğum olacak.
Yeni bir evrenin kapısı
Usulca aralanacak önümüzde.
​Ne korku dokunacak bize,
Ne ayrılık yolumuzu kesecek;
Çünkü bizim hikâyemiz,
Takvimlere değil, kaderimize yazıldı.
​Eğer bir gün yorulursan,
Dön ve gözlerime bak.
Orada, adını sessizce söyleyen
Bir ömür bulacaksın.
​Ve o gece...
Saat tam on ikiyi vurduğunda,
Zaman önümüzde diz çökecek;
Sessizlik bile bize şahit olacak.
​Ne yıldızlar eksilecek gökyüzünden,
Ne de umut düşecek yüreğimizden;
Çünkü biz, birbirimizi
Bir ömürlük değil, sonsuzluk kadar sevdik.
​Ve gün gelip bütün yollar bittiğinde,
Adımlarımız sessizliğe karıştığında,
Kimse adımızı hatırlamasa bile
Birbirimize verdiğimiz söz yaşayacak.
​Çünkü bazı aşklar
Bir ömrü değil,
Bir ömrün ötesini bekler.
​Ve ben...
Sonsuzluğa giderken bile
Elini bırakmayacağım.
​Alper KARAÇOBAN