İçimde bir dünya var,
Rengarenk bir panayır,
Gülüşüm sarı,
Neşem mavi, umudum yeşil.
Sevdam turuncu.
Ama ne hikmetse,
Gardıroba giden o bayır,
Simsiyah bir geceye açılır,
Her gün aynı şekil.

​"Renkli biriyim," derim,
Severim her tonu,
Güneşin sarısını,
Çimenin yeşilini,
Denizin o derin mavisini...
Gün batımı turuncuyu.
Gel gör ki askılarda hep aynı filmin sonu,

Giyerim üzerime, kömür madenini.
​Belki bir gizem bu,
Belki çabasız bir hava,
O renkli ruhumu saklayan naif asil bir kalkan.
"Her neyse işte," deyip karışırken hayata,
Siyahların içinden parlar bendeki o can.

Ruhumda davullar çalar,
Rengarenk bir festival,
Gel gör ki
Gardırobum sanki kömürden heykel.
Gönlüm der:
"Hadi bugün pembeleri, morları al,"
Turuncunun da hatırını say

Yine elim gider siyaha,
Sana siyah yakışıyor der.
Seviyorum renkleri,
Yalan yok, içim cıvıl cıvıl,
Ama aynaya bakıyorum ruhumun yarısı
Sokaklar rengarenk akar,
Dünya pırıl pırıl

Bende hep o asil, o kapkara sevda sancısı.
"Aman, her neyse işte," deyip çıkıyorum yola,
Siyah giymek belki de ruha verilen bir mola.
Kıyafetim gölge olsun,
Varsın parlamasın kumaşım,
Benim içimde saklı asıl gökkuşağım, arkadaşım.
Aleyna Irmak
22/2017.