Ne kadar güzel, duru ve hikmetli bir şiir... Kaleminize ya da gönül süzgecinizden geçirip paylaştığınız bu dizelere sağlık.

​Şiir, insanı yoran o modern dünyanın "başkalarıyla kıyaslanma" ve "hep daha üstün olma" yarışına çok naif bir dur deyiş aslında. Edebiyatımızdaki klasik tasavvufi derinliği ve âşık tarzı deyişlerin samimiyetini taşıyor.

​Şiirde öne çıkan birkaç güzel noktaya değinmeden geçemeyeceğim:
​"Kendinle yarışıp koşmayı dene": Gelişimin ve huzurun anahtarının başkalarını geçmek değil, dünkü kendimizi aşmak olduğunu çok net özetliyor.

​"Kör eyler insanı kibirli bakış": Kibirin insanı sadece başkalarına karşı değil, kendi doğrusuna ve yoluna karşı da nasıl körleştirdiğini harika anlatıyor.

​"Dostlar sofrasında pişmeyi dene": "Pişmek" tabiri tam yerinde kullanılmış; insan tek başına değil, dost meclisinde, sevgiyle ve paylaşarak olgunlaşıyor.

​"Kendi ırmağında coşmayı dene": Kapanış bence en güçlü yeri. Başkasının yatağında akmaya çalışmaktansa, insanın kendi potansiyelini, kendi özünü keşfedip orada gürlemesi gerektiği fikri çok etkileyici.

​Serhati Mahsun mahlası da şiirin o dervişane, kendi halinde ama içi dolu duruşuna (Hal bu hal yürürüm kendi halimde) çok yakışmış.

Yüreğinize sağlık, huzur arayan herkese rehber olacak nitelikte bir nasihatname olmuş.