​Gözlerimde biriken şu bulutlar dağılmadan,
Ömrümün duvarlarına karanlığın gölgesi vurmadan,
Sana çıkan yollar çıkmaz sokaklara savrulmadan;
Zamanı tersine çevir de gel,
Gel ne olur sevgilim.
​Gecenin soğukluğu bile unutturamaz sıcaklığını,
Sokaklar sustu, şehir giydi yalnızlığını.
Bir tek senin gülüşün onarır bu kalbin kırıklığını,
Her şeyi bir kenara bırakıp da gel,
Gel ne olur sevgilim.
​Hasretin yükü ağır, taşımak inan ki zor,
Sensiz geçen her saniye içimde büyüyen bir kor.
Eski bir fotoğrafın siyah beyaz hüznüne beni sorma, sor;
"İyi ki varsın." dediğin o güne dön de gel,
Gel ne olur sevgilim.
​Bilesin ki bu can, bir tek senin sevgini yük bildi,
Sen gittin gideli takvimlerden ne neşeler ne baharlar silindi.
Hani söz verdiğimiz gün gökyüzü bile önümüzde eğildi;
Ayrılığın hükmünü yırtıp da gel,
Gel ne olur sevgilim.
​Denizler kurusa, dalgalar kıyılardan elini çekse de,
Zaman hancı, biz yolcu; bu ömür son menziline erse de,
İçimdeki en koyu karanlık senin ışığınla çözülse de;
Ecel kapıyı çalmadan, son nefes tükenmeden gel,
Gel ne olur sevgilim.
​Artık ne sitem var dilimde ne de geçmişin sızısı,
Alnımıza yazılmış bir kere bu sevdanın kutsal yazısı.
Sen benim ömür boyu taşıyacağım en güzel yâre sızısı;
Gönül kapılarımı ardına kadar açtım, koş da gel,
Gel ne olur sevgilim.
​Ama gelmedin...
​Pencerem hâlâ açık, rüzgâr geldi, sen gelmedin,
Dualarım göğe yükseldi, cevap oldun sanmıştım; gelmedin.
Ben ömrümü seni beklemekle tükettim sevgilim,
Bir tek sen... "Gel." dedikçe,
Gelmedin...
​Alper KARAÇOBAN