Ölümün soğuk gerçekliğini, insanın dünyadaki aldanışlarını ve yalnızlığını oldukça sarsıcı ve gerçekçi bir dille ele alıyor.
Edebi ve felsefi açıdan derin bir muhasebe barındıran bu eserini tebrik ederim

​Şiirin ritmi daha ilk dörtlükten itibaren okuyucuyu içine çekiyor. "Yaylana yaylana" gibi ikilemeler ve "çatıp-akıp" gibi ses uyumları, ölüm gibi ağır bir temayı adeta bir ağıt ritmiyle akıcı kılmış.
​
Her dörtlüğün "yanılırsın!.." vurgusuyla bitmesi, insanın hayattayken sığındığı tesellileri (sevilmek, cenazedeki kalabalık, arkadan okunan dualar, aile bağları) birer birer yıkıyor. Bu yönüyle klasik "memento mori" (ölümlü olduğunu hatırla) felsefesini çok iyi yansıtıyor.
Tahta bir beşik" benzetmesiyle tabutun tasvir edilmesi, doğum ile ölüm arasındaki o ince çizgiyi (beşikten mezara) tersine bir metaforla çok güzel bağlıyor.
"Amel defteri dediğin kağıtla kalem değil" dizesi de şekilcilikten öte, vicdani bir derinliğe işaret ediyor.

​Küçük Bir Not: Son dörtlükteki "İyilik Kötülüğe kefalet olacak, amel değil" dizesinde anlamı biraz daha netleştirmek veya vurguyu güçlendirmek isteyebilirsiniz.

Eğer kastettiğiniz "Sadece şekli ameller değil, yaptığın iyilikler seni kurtaracak" ise tezatlık çok güzel.
​Kaleminize sağlık; insanı kendi iç dünyasıyla baş başa bırakan, popüler hislerden uzak, oldukça olgun ve düşündürücü bir çalışma olmuş.
TEBRİKLER