Biz çok mücadele ettik bu aşk denen hastalıkla
Onun kalbi yetersiz kaldı
Benimde aklım yetmedi
Onun menfaati coktu
Benim Gücüm tükendi
zamanım yetmedi
Ben çok fazla geldim ona
O hep eksik kaldı bana
Aslında bazı gerçekler aşikardır
Ama seviyorsun işte konduramıyorsun
Hayır olmaz o yapmaz
Kendinden şüphe duyarsinda
Ona toz kondurmazsın
Kendi içinde yüreğin ve aklın düşmandır
Aklın ve yüreğin savaştadır
Yüreğin olur der aklın olmaz der
Sonra neoluyor biliyormusunuz
en sonunda aklın haklı olduğunu görürsün
tarumar olursun için kan revandır
Zemheri den soğutur artık ömrün
Gece uyku tutmaz
Sabah erken kalkarsın
Yemeden içmeden kesilirsin
Kafanda tek bir soru
nedeeeeen dersin sadece
Yolda yürürken
Biriyle konuşurken
Yemek yerken
Nefes alırken
Herhangi bir telefona bakarken
Kısacası kendinden geçersin
Düşünürsün sadece dünyanın sonuymuş gibi
Sen yokmuşsun gibi
Aklına kalbine
Duygularına karşı mahçup sun
İçinde cam kırıkları
zamanla alışırsın
ama eskisibi değilsin
Öyle bir hale gelirsinki
İyiden bile korkar olursun
İyi kelimesini bile düşünmek istemezsin
Çünkü bilirsinki,
Gerçekten sevmenin sonu hüsrandır
Güvenmek, tekrar yanılmaktır senin için
​Bir kere kırılmışsın
Kime inansan bin parça görürsün kendini.
Ne yeni bir söze inanacak mecalin kalır,
Ne de bir daha "biz" diyecek cesaretin.
Bütün Kapıları sıkı sıkı kapatırsın
İçeride ölenlerin kokusu sinmiştir bir kere üstüne
​Zaman geçer, evet,
yaralar kabuk bağlar,
Ama o kabuğun altındaki o sızı hiç durmaz durmaz
insanlara "iyiyim" dersin, mutlu görünürsün
Yalan! Hepsi kocaman bir yalan .
​Ve bir gün anlarsın ki
Bu aşk denen anlamsız kavgada,
Ne aklın zaferi kurtarmıştır seni,
nede yüreğin yenilgisi.
Sen, o savaş meydanında bırakılan,
Kendinden bile korkan,
Kendine Yabancı bir gölgesin artık
Afet yüreğim
yalan Dünya’nın yalan insanının
yalan ysevgisine kandım afet yüreğim afet.
Ertaç eral