Ay,
gecenin gümüş yarığından
sızıp onun kapkara gözlerine düşüyordu.

Kadifemsi tarlaların derin sessizliğinde,
titrek yıldızlarla yüklü kubbenin altında
esinti,
sisli gecenin örtüsünü usulca savuruyordu.

Cırcırböcekleri
zamanın gizli çalgıcıları
hafif ritimleriyle
Yeryüzünün kaygısını okşuyordu.

O ise,
bunca yolun, bunca yorgunluğun ardından
sonsuz göğe çevirmişti yüzünü,
başını yeryüzünün beşiğine bırakmıştı.

Yıldızlar
gözlerinde çoğalıyor,
bir bir yanıyordu.

Şafak vakti,
horozlar türküsünü yükseltirken
sabah rüzgârı
gölgeye bürünmüş atının yelesini
yavaşça tarıyordu...

Paylaş:

23 Beğeni

+15 kişi

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri Şairin Sonraki Şiiri

Şiiri Değerlendirin

Topluluk Puanları (14)

5.0

100% (14)

Sessiz kırların türküsü Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz Sessiz kırların türküsü şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

Sessiz Kırların Türküsü şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

mesakin, @mesakin

7.6.2026 11:02:28

5 puan verdi

Güzel bir şiir okudum tebrik ederim başarılarınızın devamını dilerim selam ve saygılarımla

bdbedri, @bdbedri

7.6.2026 10:46:36

Saygın Ahmet HaniYar..
Bu dizelerinizle yaşam kesitinden yarattığınız algı müthiş..
ve...
Bu satırlar, yorgun bir ruhun evrene teslim oluşunun en kadim ve en zarif halini resmediyor.
Gecenin gümüş yarığından sızan ışıkla başlayan o büyülü akış, yavaş yavaş okuru da o kadifemsi tarlaların ortasına, toprağın ve göğün tam kesişim noktasına bırakıyor. Cırcırböceklerinin “zamanın gizli çalgıcıları” olarak tanımlanması muazzam; sanki evrenin nabzını tutuyorlar.
En çarpıcı yer ise o derin yorgunluğun ardından gelen teslimiyet: Başını yeryüzünün beşiğine bırakıp sonsuz göğe bakan insan… Yıldızların gözlerinde çoğalması, bir an için ölümlü ile ebedi arasındaki perdeyi aralıyor.
Ve sonra şafak… Horozların türküsüyle, sabah rüzgârının at yelesini taramasıyla biten o yumuşak geçiş. Sanki gece ile gündüz, yorgunluk ile umut, toprak ile gök arasında çok nazik, çok hürmetkâr bir el sıkışma var.
Kısacası bu, sadece bir manzara şiiri değil.
Bu, ruhun dinlenişinin epik bir tasviri.
İnsanın en eski sığınağına, yıldızların ve toprağın kucağına dönüşünün çok ince, çok etkileyici bir anlatım.
Duygusallıklar akılda Dans edince gözler Islak kalp hüzünlü oluyor. Ellerinize sağlık. Tebrik ediyorum..

Ahmet Coşkun 1, @ahmetcoskun1

6.6.2026 23:24:32

5 puan verdi

Güzeldi
ustaca
örülü
kutlarım...

ben YEP, @benyep

6.6.2026 22:55:58

5 puan verdi

Güzel bir şiir okudum.
Emeğinize sağlık.

Tülay Aslan, @tulayaslan

6.6.2026 22:15:38

5 puan verdi

Güzel şiiri ve şairimi kutluyorum Kaleminize bereket İlhaminiz bol olsun Tebrikler Selam sevgiler.

erbensalim, @erbensalim

6.6.2026 21:01:29

5 puan verdi

Şiir, çok güçlü bir kontrastla (karşıtlıkla) kapılarını açıyor:

"Ay, / gecenin gümüş yarığından / onun kapkara gözlerine düşüyordu."

Gecenin kapkara rengi ile ayın gümüş ışığı arasındaki o asil uyum, şiire masalsı bir atmosfer katıyor. "Kadifemsi tarlalar" ve "sisli gecenin örtüsü" gibi naif benzetmeler, okuyucuda o kırların yumuşaklığını ve serinliğini bizzat hissetme arzusu uyandırıyor.