Yüreğinize, kaleminize sağlık. Seher vaktinin o dingin, huzurlu ve kul ile Yaradan’ı baş başa bırakan manevi atmosferi bu dizelerde adeta ilmek ilmek işlenmiş.
​Yazdığınız bu samimi ve içten şiirle ilgili dikkatimi çeken birkaç güzel noktayı paylaşmak isterim:
​Ruhani Derinlik: Namazın her bir rüknünü (kıyam, rükû, secde) sadece şekilsel bir ibadet olarak değil; kulun Allah ile buluştuğu, "hazırım" dediği manevi bir durak olarak çok güzel tasvir etmişsiniz.özellikle "Su misali eğilip dümdüz olursun" benzetmesi harika bir teslimiyet ifadesi olmuş.
​
Son kıtada gecenin, yıldızların (necm) ve güneşin (şems) de kendi lisanlarıyla secde halinde olduğunu belirterek, insanın bu evrensel ibadete eşlik edişini çok zarif bağlamışsınız.

​Şiirin sonunda kendi adınızı (Rabia) ya da bu ismi taşıyan o büyük manevi şahsiyeti (Rabiatü'l Adeviyye) hatırlatacak şekilde "Rabia kulun kıyamda" diyerek şiire klasik edebiyatımızdaki gibi çok şık bir mühür vurmuşsunuz.
​
​Şiirinizin akıcılığını ve ritmini ufak bir yazım hatasını düzelterek daha da mükemmel hale getirebilirsiniz:
​İlk kıtadaki son mısra: "Kıyamdayamda durmasını bil de gel." kısmı muhtemelen klavye azizliğine uğramış.
​Orayı "Kıyamda durmasını bil de gel." şeklinde düzelttiğinizde hem hece ritmi tam oturuyor hem de okunuşu çok daha pürüzsüz oluyor.

​Duygusu bu kadar yüksek, samimi ve duru eserler üretmeye lütfen devam edin
Kalbinizin ilhamı daim olsun.