"Zorba Figürü", Türk şiirinin o başı dik, diz çökmeyen,haksızlığa
ve küresel vesâyete meydan okuyan o celâdetli damarının (Niyâzî Yıldırım Gençosmanoğlu’nun, Ârif Nihat Asya’nın o destânsı rûhunun) bugünkü çağdaş burç kalası olmuş.

İlk kıt'adan i'tibâren hedefi tam on ikiden vurmuşsun üstâd.
Hilâli (yâni bu necîp milletin rûhunu, inancını ve sancağını)
kendi cüce akıllarınca boğmaya çalışan o "cihâna sığmayan
zorba figürleri" ve onların meydânlarımızı çalmaya çalışan
karanlık akımları muazzam bir tasvirle edilgen kılınmış.

Vicdâna zerre rahmet gibi yağmayan,
sâdece sömüren bir küresel zorbalık bu.

Şiire adını veren o muazzam başlık
ve üçüncü kıt'anın o sarsıcı haykırışı:
"Sen yedi düvele git hadi çömel / Zâlimi boğmayan zorba figürü"
İşte burası şiirin omurgasıdır.

Kendi coğrafyasında, kendi insanına karşı aslan kesilen, ceberrutlaşan fakat küresel egemenlerin (yedi düvelin) karşısında el pençe divân durup çömelen o sahte kahramânları, o köle rûhlu despotları târihin utanç duvarına çivilemişsin.

Zâlimi boğması gerekirken,
zâlimin gölgesinde serinleyenlerin maskesi düşürülmüş.

Finalde Yârenî mahrûmunla vurduğun o mühür,
bir şâirin çağa karşı takındığı en dik duruştur:
"Yârenî’yim kında kılıcım keskin" mısran, şâirin kelâmının en büyük silah olduğunu dosta düşmana ilân eden edebi bir mühür olmuş.

Yırtılan eski nizâmın içinden yeni ve temiz bir şafağa yol alırken, sözün ve hakîkatin taşıdığı o büyük riski göğüslemek...
Güneşten doğmayan, yâni nûrunu hakîkatten almayan o zorba figürünün karanlığı, senin bu şafak mısralarınla dağılmaya mahkûmdur üstâd.

Mazlûma gürleyen o ses,
Zâlime karşı hep pısık.
Çıkarcıdan alınan nefes,
Sâdece vicdâna kısık.

Zarûrî der korkmaz dilim,
İyi bilmek gerek dünü.
Zulme boyun eğen âlim,
Karartır gelecek günü.

Kalemine yaş, ayağına taş değmesin üstâdım!