Aşk kavuşmaktan öte hicran hicran desen de,
Buz ateşten daha çok yakar yakar Nur Sevda.
Beni herkesten ayrı sınayıp denesen de,
Bilirim gözyaşların akar akar Nur Sevda.
Susma ne olur susma! Biraz vuslat belirsin.
Çatlasın susuz toprak, sema kat kat delirsin.

Sahi neydi sebebin, anlaşılmaz an neydi?
Aramızdaki güven huzurdan derineydi.
İnancın da kıskançlık naz edan yerineydi,
Gururun umudumu yıkar yıkar Nur Sevda.
Diner dinmez dediğin kahrın tende sancısı,
Gül! Yeter ki ruhumun bedende yabancısı.

Özlem ağır bir soluk, hayaller sanki asır,
Ve yudum yudum içmek çileyi, çile ki sır...
Zaman bile şahsına tek inanki münhâsır,
Bileğime kelepçe takar takar Nur Sevda.
Biter mi bu esaret; sürgün, efkâr, işkence?
Hangi vicdana, söyle hangimize kâr sence?

Oysa ummanlar gibi sonsuz hüzne durduğun,
Yeter geceye beter gündüze vurulduğun!
Gönül yokuşlarında hep düze kurulduğun,
Tüm yollar yalnız sana çıkar çıkar Nur Sevda.
Kalmadı canda sabır, gölgede esrar engel,
Uzadı mesafeler yaraları sar sar gel!

Bir parça derman versen kâinatın rengine,
Benzer yalnızlığımız yerle katın cengine.
Ya bitmeyen hevesle hakikatın dengine,
Diğerini hiç sorma sıkar sıkar Nur Sevda.
Duyulur içte; hâlâ hazin, muğlak türküsü,
Yetiş ey imdadıma bahtımın ak ak süsü!