Bu dokunaklı şiir, karşılıksız kalmış ya da yarım kalmış bir aşkın derin sadakatini ve vazgeçişe direnişini çok samimi bir dille yansıtıyor. Şair Yüksel üstad sitem ile bağlılık arasındaki o ince çizgide yürürken, duygularını adeta bir mühür gibi mısralara kazımış.

"Ne senin göğsünden çekilirim, ne senin kaderinden" dizesi, sevginin sadece fiziksel bir birliktelik değil, ruhsal bir yazgı olarak kabul edildiğini gösteriyor.
​
"Sen pişman, ben kırgın" ifadesi, ilişkinin geçmişindeki yaraları özetleyen çok güçlü bir zıtlık oluşturmuş. İki tarafın da duygusal bir yük taşıdığı aşikâr.
​
Şair için gözler sadece bir görme organı değil, bir "cennet" ve kalbin emanet edildiği bir sığınak. Şiirin başında ve sonunda tekrarlanan nakarat bölümü, bu takıntılı ama bir o kadar da saf bağlılığı pekiştiriyor.

​Ölüm ve Yaşam Arasındaki İnce Çizgi: Sevgi o kadar büyük ki, ecel gelse bile bu sevdanın bitmeyeceği, ancak ruh bedenden ayrıldığında bir son bulabileceği vurgulanıyor.

​Kızgınken karar veren, fırtınalı havada yelken açan bir insandır" sözüyle başlaması oldukça manidar.

Şiirdeki "kırgınlık" vurgusu, belki de fırtınalı bir zamanda verilmiş bir kararın (bir veda veya ayrılık) yarattığı dingin ama derin acıyı temsil ediyor. Şair, fırtına dinse de o yelkeni indirmemeye kararlı görünüyor.

​En can alıcı dize:
​"Geçirmem tek bir ömrü seni sevmeden, adım silinse de kalbinin defterinden"

​Bu mısra, unutulmayı göze alan ama unutmayı reddeden o asil karşılıksız aşkın en somut örneği gibi.

Paylaştığınız için teşekkürler, yüreğe dokunan bir eser.