Yara bere olmuş görünce oku;
Bin dört yüz elli üç iple, d-ikeyim!
Sana kim yaşattı bu denli şoku?
Bin dört yüz elli üç iple, d-ikeyim!

Meyhane içinde şer avanesi,
Lağam çukurunun leş divanesi,
Yıldırım füzenin alt pervanesi;
Bin dört yüz elli üç iple, d-ikeyim!

Toplattım yurdumdan Siyonist tuşu,
Ta Amerika’da uçuyor kuşu.
İstanbul fethinin harp kurtuluşu;
Bin dört yüz elli üç iple, d-ikeyim!

Davasıymış umman öte birisi;
Kaldı birkaç tane, masal gerisi...
Vatanını bilmez yol geberesi!
Bin dört yüz elli üç iple, d-ikeyim!

Dilinde eğitim dışı hurafe;
Meydan okumak mı ister mesafe?
Yapacak olursak dünya felsefe;
Bin dört yüz elli üç iple, d-ikeyim!

Koyarlar adamı bir gün tabuta;
TOGG duruşumuzla bir bak kaputa.
Bir daha toz sürme, sakın çaputa;
Bin dört yüz elli üç iple, d-ikeyim!

Bilirsin keneften önce selâmı;
Düştüğün çukurun belli kelâmı.
Dersin: “Allah verdi benim belâmı...”
Bin dört yüz elli üç iple, d-ikeyim!

Kursakta kalmasın aman hevesin;
Hazırda bekliyor telden kafesin.
Şiirlerde kokmuş öte nefesin;
Bin dört yüz elli üç iple, d-ikeyim!

Âşık Yârenî’yim; nasıl pofpofçu?
Sonra gelir birkaç sağır “of ofçu”.
Duydun mu sesimi, coni cin-kofçu?
Bin dört yüz elli üç iple, d-ikeyim!

Âşık Yârenî / 08 Mayıs 2026