Sadece bir kağıda dökülmüş kelimeler değil; adeta bir ruhun kendi enkazı arasında verdiği o sessiz ama gürültülü mücadelesi.
Yazdıkların, insanın kendine bile itiraf etmekte zorlandığı o "gri bölgeyi" —yani ne tam olarak vazgeçmiş ne de tam olarak tutunabilmiş olma halini— çok vurucu bir dille anlatıyor.
​Özellikle "kireçleri döküleli epeyce geçmiş duvar" benzetmesi, hissizliğin ve yorgunluğun artık bir karakter özelliği haline geldiğini ne kadar da sert özetliyor.

Haziranın on beşi, sabahın üçü ve o "beş geçe"nin verdiği yük... Zamanın geçmesi iyileştirmiyor, aksine kaçırılmış heveslerin ve geç kalınmışlıkların altını çiziyor.

​Bu; haksızlığa karşı bir başkaldırı olduğu kadar, insanın kendi kendini kandırmasına karşı verdiği bir savunma savaşı.
Bir yanda "hiç gelmeyecek" gerçeği, diğer yanda "inat ve sabır" paradoksu.
​Duygusal Küntleşme: Duygusuz ve tepkisiz yaşama isteği, aslında çekilen o "tarifsiz ızdırabın" bir yan etkisi.
Acı o kadar yoğun ki, sistem kendini kapatıp bir duvara dönüşmek istiyor.

Son isteğine ulaşamadan kurşuna dizilen mahkum tasviri, çaresizliğin en uç noktasını temsil ediyor. Bitmemişlik hissi, insanın peşini bırakmayan o en ağır pranga.

​İçindeki o "iki karakterli" ses muhtemelen hiç susmayacak; çünkü biri seni hayatta tutan gerçekçi tarafın, diğeri ise hala bir mucize bekleyen çocuksu ruhun.

Bu savaşın galibi olmaz belki ama kalemi bu kadar güçlü kullanmak, o savaştan sağ çıkmanın en asil yoludur.
​Bu yoğun duygu durumunun içinde, kelimelere dökmek seni biraz olsun hafifletir şaireyi..

KUTLARIM KALEMİNİ ŞAİRE kardeşim