2
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
102
Okunma
Nerede ne zaman, bir çıkar varsa;
Orada görüldü insanın yüzü...
Vicdanlar sessizce rafa kalkarsa;
Yalanla vuruldu insanın yüzü...
Vefa ikliminden uzak düşeli,
Koptu vicdanların en ince teli,
Ömrün pençesinde büküldü beli,
Eskiyip yoruldu insanın yüzü...
Hırsın rüzgarıyla savruldu durdu,
Kendi sarayını kendine kurdu,
Kibrin duvarını başına ördü,
Yerlere sürüldü insanın yüzü...
Dostluklar bozuldu ahde darıldı,
Kardeşin kardeşe kolu kırıldı,
Dünyalık sofraya hırsla sarıldı,
Kendiyle karıldı insanın yüzü...
Rûhunun mülkünü etti hârâbe,
Düştü dünyâ denen, sonsuz serâbâ,
O da çok muhtaçken, bir tek sevâbâ,
Kefenle sarıldı insanın yüzü...
O ki kendiyle baş başa kalınca,
Akla kara orada seçilince,
Hesap günü defterler açılınca,
Önüne serildi insanın yüzü...
MEHMET KAHVECİOĞLU
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz