Hevesi kırıldıktan sonra
İster her şey mükemmel olsun,
Dönüp göz ucuyla bile bakmak istemez insan.
Zira yüreği soğuyanın
Savaşı da bitiyor…
Ve bir gün,
En çok direndiğin yerden vazgeçiyorsun sessizce.
Ne bir gürültü kopuyor içinden
Ne de bir isyan yükseliyor göğe—
Sadece susuyorsun.
Oysa ne hayaller kurmuştun,
Ne cümleler biriktirmiştin söylemek için.
Bir bakışa dünyaları sığdıran kalbin,
Şimdi bir kelimeye bile üşenir hâlde.
Bir zamanlar uğruna uykusuz kaldığın şeyler,
Artık göz kapaklarında ağırlık bile yapmıyor.
İnsan en çok da
Eskiden canını veren hâline yabancılaşıyor.
Bir yangın vardı içinde,
Geceyi aydınlatan,
Yolunu gösteren…
Şimdi küle dönmüş,
Üflesen dağılacak kadar yorgun.
Kırılmak öyle bir şey ki;
Gürültüsü dışarıdan duyulmaz,
Ama içerde koca bir şehir yıkılır.
Ve sen,
Enkazın başında ne ağlayabilirsin
Ne de toparlayabilirsin kendini.
Sonra bir kabulleniş çöker üzerine—
Ne tam huzur, ne tam acı.
Sadece boşluk.
Derin, dipsiz,
Seni senden alan bir boşluk.
Artık ne hesap sorarsın
Ne de bir şey anlatmak istersin.
Çünkü bilirsin;
Anlatmak, yeniden hissetmektir biraz.
Ve sen,
Hissetmekten vazgeçmişsindir.
Bir zamanlar “belki” dediğin her şey,
Şimdi keskin bir “asla”ya dönüşür.
Ve en çok da
İçindeki umut sessizce ölür.
İşte o an anlarsın;
Bir insanın vazgeçişi
Bağırarak olmaz.
Sessizdir.
Derindir.
Geri dönüşsüzdür.
Ve kimse fark etmez aslında,
Sen çoktan gitmişsindir oradan.
Sadece bedenin kalmıştır,
Ruhun çok önce vedasını etmiştir.
Hevesi kırılan insan
Yeniden başlamak istemez artık.
Çünkü bilir—
En güzel başlangıçlar bile
En derin kırılışlara gebedir.
Ve bir daha
Hiçbir şey için
Eskisi gibi yanmaz yüreği…

Kadir TURGUT