Belki de sevdikçe kaybettik,
özledikçe unutulduk sessizce.
Sevdiğimizin içinde eksildik,
fark edilmeden, ince ince.

Sustukça yalnızlık büyüdü içimizde
şifa sandık içimizdeki suskunluğu.
Oysa her saklanan cümle,
bir yara yaptı ruhumuzuda.

Dağıldık zamanın ellerinde,
toparlandık, yeniden kırıldık.
Her defasında aynı yerden,
aynı acıyla yıkıldık.

Korktukça uzaklaştık kendimizden,
duygularımız yarım kaldı.
Cesaretimiz sessizce azaldı kırıldı,
kalbimiz eksik çarpmaya başladı.
Sevmekten korktuk bu güzden.

Sevgeyi söylemekten, haykırmaktan korktuk
İçimize gömdük ne varsa,
boğulduk kendi karanlığımızdan.

Ama özlemek…
özlemek yine de güzel;
binlerce insanın içinde
yalnızca seni aramak kadar özel.

Ve insan anlar bir gün;
kendi yolunu kendi yürür,
kendi yalnızlığıyla yüzleşir.
Toprağın altında bile yalnız kalacağını bilir,
ama bundan korkmaz…
Nedense en çok
sevmekten korkar,
aşık olmaktan.
Yanlızlıktan korkar ve korktuğu başına gelir.

Özkan Değirmenci
01.05.2026 22:37