Senin kalemin beni yazamaz şair!
Yıkılmış yalnız bir şehir gibiyim.
Terkedilmiş, sokakları ıssız, gecesi uzun,
Güneşi çöl kaçağı.
Göç katarını kaybetmiş bir kaç turna,
Bu ıssız, viran şehirde sürgün.
Ölümü taşıyorum omuzlarımda,
Ayrılık diyorum şair, ayrılık ölümün avuçlarında.
Prematüre doğmuş gibi eksik düşlerim,
Ve büyümeyi unutan, masum çocukluğum.

Senin kalemin beni yazamaz şair.
Mevsimlerin önemi yok artık, yıllarında.
Kış üşütmüyor, yaz sıcağı yakmıyor tenimi.
Hicranı zamana müptela bir meczup gibiyim.
Yaşamadan geçen yıllar,
Etrafımda saf tutmuş çirkin yalanlar.
Ayaklarıma dolanan hatıralar, çok ağırlar.
Susuyorum şair,
Aşka diyorum, aşka susuyorum.
İşte bak kuruttum gözlerimi,
Artık içime ağlıyorum.
Ağlıyorum, şehir ağlıyor ardımdan.

Senin kalemin beni yazamaz şair.
Çok şehirler geçtim.
Sınırları yasak coğrafyalar,
Kulaklarımda hala o bilmediğim lisanlar.
Şaha kalkmış bir öfkeyi kamçılıyor,
Hafızamı işgal eden anılar.
Aşkın mabedinde sahte duygularla zikre dalanlar,
Tahir’deki Zühre’yi nasıl anlar.
Dilime diyorum şair, dilime kelepçe vurdum
Şimdi bu şehirde, yalnız aşıklar ağlar.

Senin kalemin beni yazamaz şair.
Kaç kez hüznü giydirdi yüreğime.
Kaç kez düştü toprağıma,
Bu sarı eylül.
Düşen her yaprak,
Gitmelisin diye fısıldıyor.
Nereye,
Ne zaman,
Kiminle,
Söylemiyor.
Eksantrik suretler,
Havsalamda cenk ediyorlar.
Gün diyorum şair, bir gün daha bitiyor.
Şehrin kurşuni şafaklarında,
Güneş yine kûrdi makamında batıyor.

Senin kalemin beni yazamaz şair.
Bazen yalan, bazen yanlış ,
Bazende, zamansız çalınır gönül kapısı.
Sonrası, kalpte bir hüzün, gönülde yara,
Bir yazı ki alnımda geceden daha kara.
Unutulmuş bir şehrin,
Unutulmuş sokaklarında yürüyorum,
Şuursuzca.
Kefaretini ödediğim bir ömrü noktalamak,
Ölüm diyorum şair, vuslattan önce geliyor.
Yüreğime nuh tufanı,
İsimsiz mezarlar sıralanıyor.
Kalemler susunca,
Şiirler değil şairler ölüyor..

……Meryem Keskin…..
…..10.03.2026……