Yalnızca çiçekler değil,
İnsan da solar hayattan dılo…
Hem de en çok,
İçinde kimseye anlatamadığı bir hasret büyürken…

Bir Kürt çocuğu düşün…
Gözleri uzaklara dalan,
Ama aslında hiç gidemediği yerlere bakan…
Kalbinde yarım kalmış masallar,
Adını koyamadığı özlemler taşıyan…

O daha küçücükken öğrendi beklemeyi,
Bir gün her şey düzelecek diye kandırılmayı…
Ama yine de bırakmadı umudu,
Çünkü başka tutunacak neyi vardı ki?

Toprak kokusunu sever o,
Çünkü ait olduğu yer orasıdır…
Ama bazen en çok da oraya hasret kalır insan,
Kendi yurdunda bile yabancı gibi hisseder…

Dılo,
Onun sevgisi başka türlüdür…
Ne bir oyuncağa benzer,
Ne de basit bir hayale…
O, umudu sever…
Sanki bir gün gerçekten gelecekmiş gibi…

Ve hasreti de sever aslında,
Çünkü bilir…
Hasret olmasa, kavuşmanın anlamı olmazdı…

Ama en çok da,
İçinde büyüyen o sessiz acıyı taşımayı öğrenir…
Gülse bile gözleri anlatır her şeyi,
Çünkü bazı yaralar konuşmaz…

Yalnızca çiçekler değil dılo,
İnsan da solar…
Ama bazıları,
Solarken bile umut etmeyi bırakmaz…