​Hangi tabip anlar bu gizli sızıyı?
Dermanı dışarıda aramam boşuna.
Gönül deryasında çektim o sızıyı,
Diz çöktüren dert değil, sevdiklerim aslında.

​Bedenim yorulsa ne olur, yükü belli,
Ruhumun sırtındaki hançer en tanıdık elden.
Hastalık dediğin geçer gider rüzgar misali,
Beni vuran o vefasız fırtına, en içteki yelden.

​Yine de dimdik, yine de kimsesiz,
Kendi enkazımdan yeni bir can kurarım.
Eğilmem rüzgarlara, sussam da sessiz,
Hesabımı sadece kendime sorarım.​

Hastalık dediğin kapıyı çalar, geçer,
Vücut yorulur ama ruh elbet bir yol seçer.
Beni yıkan ateş değil, buz kesen o diller,
En zor günümde çekilip giden o sıcak eller.

​Düşman vursa gam yemem, yolu bellidir,
Ama can bildiğin vurunca sızısı ebedidir.
Ben ölümü değil, vefasızlığı kefen bildim,
Gözümden sakındıklarımı gönlümden sildim.

​Şimdi ne dert kalsın geriye, ne de o sahte sevda,
Yalnızlık sultanlıktır bu kirli dünyada.
Beni hastalık değil, o sinsi bakışlar devirdi,
Sevdiklerim bir çırpıda sırtını döndü, devirdi...