daha ben doğarken teraziye kondu kaderim,
bir kefede ben, bir kefede zaman.
zalim ellerin, uğrunda kırdığı taşlardan
sözde adalet, özde yalan olur.
her haklı, bir gün kaybolan olurmuş,
her güçlünün yurdu viran olur sonunda.

zalimin elleri hep ağırdır,
ama adaletin sesi, dağlardan daha gür çıkar.
ne ki bu dünya, bir yalanın sonu,
bir yudumda kaybolurken hakikat,
bir damla terde dökülen o emek.
isyan etme, sabır en büyük kudrettir anlayana.
adaletin terazisi doğru ölçer,
ama bir gün, o doğru da olsa,
her zalim kendi gölgesinde kaybolur gider.

şimdi söyle, ne var sana ait olan...
görmediğin gözlerden, duymadığın kulaklardan,
beni büyüten acı, yüreğimi sarar.
içimde bir ağıt var, sevda gibi.
adalet, her zaman aradığındır.
sözle değil, özle ödenir.
kimse kaybolmaz, kimse ölmez,
ancak adaletin terazisi,
bir gün devrilirse…
bil ki dünyanın çivileri de düşer.

unutma sen insansın, kendini saklama artık.
gözlerinde taşıdığın o korku,
başka bir zalime hizmet eder.
ama sen korkma,
bu dünyada edilen zulüm kimsenin yanına kalmaz.
o zulüm susar bir gün,
o gün geldiğinde sen de unutulmuş olursun.
ve ben, o gün, adaletin en yüksek makamında,
gözlerimde bir yıldız,
yüreğimde bir ışık,
kendi hakikatimle varacağım.
ve ben biliyorum ki,
o terazi hiç şaşmaz...
*
Mehmet Demir
7424