Ben hayatı kolay öğrenmedim.
Güvenmeyi de… sevmeyi de.

İnsan dediğin, bazen kendi içinde bile yabancı olur ya…
Ben uzun süre öyle yaşadım.

Ta ki onu görene kadar.

Kalabalığın içindeydi…
Ama kalabalığa ait değildi.
Herkes konuşurken o susuyordu.
Herkes gülerken o sadece gülümsüyordu.

Ve elinde bir çiçek vardı…
Beyaz bir gelincik.

O gün ne olduğunu bilmiyordum o çiçeğin.
Sadece dikkatimi çekti.
Belki de… onun gibi sade olduğu için.

Yanına gittim.
“Bu ne çiçeği?” dedim.

Gözlerime baktı.
Öyle bir baktı ki… insan kendini saklayamaz o bakışta.

“Beyaz gelincik,” dedi.
“Çok bulunmaz.”

O an anlamadım.
Ama şimdi biliyorum…
Asıl nadir olan çiçek değilmiş.

Onunla zaman geçirdik.
Ama öyle herkes gibi değil.

Ne uzun uzun konuşmalar…
Ne de büyük cümleler…

O daha çok susardı.
Ama ben… ilk defa birinin susuşunda huzur buldum.

Bir gün dayanamadım, sordum:
“Niye bu kadar susuyorsun?”

Gözlerini kaçırmadı bu sefer.
Direkt içime baktı.

“Bazı duygular vardır,” dedi,
“Söylenince kirlenir.”

İşte o an…
İçimde bir şey yerinden oynadı.

Çünkü ben…
İlk defa böyle bir sevgiye denk geliyordum.
Sessiz… ama ağır.
Sakin… ama derin.


Bir akşam geldi.
Elinde yine o çiçek vardı.

Hiç konuşmadan avucuma bıraktı.

“Bu sana,” dedi.

“Niye?” diye sordum.

Bir an durdu…
Sanki içinden geçenleri tutuyordu.

Sonra dedi ki:
“Çünkü ben seni…
Söylemeden sevdim.”


O an… avucumdaki beyaz gelincik artık sadece bir çiçek değildi.
Yıllardır özlediğim, beklediğim kadın olmuştu.
Gözlerindeki sessizlik ve derinlik…
Bütün eksik parçalarımı tamamladı.

Sadece bakışları yeterdi…
Yıllarca beklediğim sıcaklık, huzur ve mutluluk bir anda içime doldu.

Elimi uzattım.
O da elini bana uzattı.
Ve ilk dokunuşumuzda…
Tüm korkularım ve yalnızlıklarım kayboldu.

O an anladım…
Beyaz gelincik, hayatımın beklediğim mucizesiydi.
Yıllardır özlemini duyduğum ve geceler boyu dua Edip karşıma çıktığında soyleyecegim o kelime dudaklarımdan birden çıktı.

“Hoş geldin.”