Ne gece kaldı, ne gündüz,
Hepsi zamana yenik düştü.
Hayaller ziyan oldu.
Umuttan hiç bahsetmeye gerek yok.

İnsan düşünce görüyor,
Kimin dost, kimin düşman olduğunu.
Düştüğümde anladım insanları,
Bazen en yakının, en uzak olur,
Bazende en uzaktaki,en yakının olur.

Şimdi hangi gün, hangi ay, hangi sene bilmiyorum.
Bildiğim tek şey ise,
Ben pili bitmiş saat gibi,
Aynı yerde dönüp duruyorum.

Günde iki kez, doğruyu görüyorum.
Göremediğim herşeyi görüyorum.
Nasıl bilmiyorum ama, insanları tanıyorum.
Oysa kahkaha atmak isterdim.

Çocuk kalmazdım, çıkamadım ordan hiç bir zaman.
En çok canımı yaktıklarında, kimseler yoktu.
Düştüm, çukurdan kimse çıkarmadı.
Şimdi elinizi, uzatsanız ne, uzatmasınız ne, ne farkedecek acıdân başka.

Hayata öyle beyaz bir sayfa açamadım, hiç bir zaman.
Hep yarım kalmışlık, düşmedi yakamdan.
Ben sayfalar açmak isterken.
Hayallerim gibi, bir bir yandı sayfalar.

Gecenin karanlığında bir çocuk,
Aklında kocaman bir acaba,
Anlatamadı hiç bir zaman,
Kirletilmiş bedenini anlatamadı.
O çocuk hiç büyümedi, hep orda kaldı.

Sadece saat gibi, iki kez düşünebildi hayatı.
Çünkü ne hayali kalmıştı, nede umudu.
Çalmışlardı, sessiz çığlıkları duyulmadı.
Kendini sorguladı yıllarca.

Kimseye inanmadı, güvenmedi,o çocuk.
Yarım kalmıştı bir tarafı çocuğun,
Şimdi büyüyemeyen o çocuk,
Hayal kırıklığı ile doldu taştı.

Artık ne büyümek istiyorum,
Ne hayalim, ne umudum, hiç birşey kalmadı.
Hayatımı çalan insaları, Allah’a havele ediyorum.
Cam kırıkları üzerinde, yürümeye devam ediyorum.