6
Yorum
14
Beğeni
5,0
Puan
143
Okunma
Sessizliğin İçinden
Geldim yine,
Kendimi alıp içime doğru yürüdüm.
Dışarıda rüzgâr vardı,
Ama içimde kopan fırtınayı kimse duymadı. 💔🍃
Bir ev değil artık bu,
Bir bekleyişin gölgesi sadece.
Perdeler bile kıpırdamıyor,
Sanki zaman burada durmayı seçmiş. 💔🍃
Seslenmek istedim…
Ama kelimeler yorgundu,
Dilimde kırık dökük umutlar,
Kalbimde yarım kalmış cümleler vardı. 💔🍃
Kimse gelmedi.
Ama ben de gitmedim.
Çünkü bazen insan,
En çok kendi kalışına tutunur. 💔🍃
Ve anladım—
Yalnızlık bir eksiklik değil her zaman,
Bazen insanın kendine en yakın olduğu yer. 💔🍃
Bir ışık yaktım içimde,
Kimse görmese de…
Ben gördüm. 💔🍃
Ve o an
Karanlık biraz geri çekildi.
📅 07.04.2026
— Adem Çelik
5.0
100% (8)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.