KENDİMİ KAYBETTİĞİM AN

Onu gördüm beri içimde kıyamet kopuyor,
Kalbim değil,
sanki canım yerinden sökülüyor,
Bir bakışıyla yandımda,
külüm savruldu göğe,
Ben artık ben değilim… içimde biri ölüyor.

Gözlerinin değdiği yer hâlâ köz gibi yanıyor,
Adını anmasam da içim seni haykırıyor,
Susuyorum ama sessizliğim çığlık çığlığa,
Her gece içimde bir ben daha parçalanıyor.

Dokunsan da geçmez bu kırık zamanın yarası,
Sevda dedikleri şey,
içimin kanlı aynası,
Senden kalan ne varsa batıyor kalbime,
Aşk değil bu…
bildiğin bir yok oluşumun hikâyesi.

Git desen gidemem,
kal desende kalamam,
İçimde iki uçurumdan, hangisine dalsam yanarım,
Sen bir bakıştın sadece… ama ben o bakışta,
Kendi sonumu yazdım,
geri dönemem artık.

Yokluğun bile varlığından daha ağır şimdi,
Nefes almak bile sanki borç gibi içimde,
Gülüşün saplandı,
en savunmasız yerime,
Ben kendimi kaybettim…
sen fark etmedin bile.

Bir adım atsaydın belki kurtulurdum bu yangından,
Ama sen uzaktın hep,
en yakın sandığım andan,
İçimde büyüttüğüm her şey şimdi bir enkaz,😒
Sevmenin bedelini ağır ödüyorum parça parça.

Ve şimdi küllerimle baş başa kaldığım gecelerde,
Adını sildim sandım,
kanıyorsun hâlâ içimde,
Sen bir hikâyeydin…
ben bu hikayenin sonu oldum sessizce,
Aşk bitti değil aslında…
ben bittim seninle birlikte...!😔

Emel Abokan
30/03/2026 21:15