SüphanAllah...


Karşımda bir şahaser,
Tarihimin gülen yüzü.
Ecdadımdan miyesser
Deniz mavi gökyüzü..

Surları sesiz sessiz
Heybetinde mana var
Bayrağımda naz eşşiz
Gönüllerde sena var.

Bayrağımın Haliç’e
Vururken izdüşümü
Selâlarla devrilmiş
Yıkmış Haçlı düşünü

O Fatih ki kutlu ruh
Erlerinde ki iman
Yedi tepeden çökmüş
Bizans’a duman duman.

Allah Allah nidası
Yankılanmış surlarda
Yıkılmış duvarları
Yüzlerdeki nurlarda.

Ulubatlı Hasan’dan
Bir çığlık yırtmış arşı
Allahü Ekber deyip
Titretmiş dağı taşı

Şehadete giderken
Son nefesinde Allâh
Bırakmamış sancağı
Haykırmış SüphanAllah.

Ey ! İstanbul

Yedi tepe üstünde,
Nurdan bir taç gibisin
Her fethin eşiğinde,
Ebed inanç gibisin.

Minareler el açmış,
Göğe yükselen dua,
Sanki bir kandil yakmış,
Işık saçar Dünya’ya.

Boğaz’ın gerdanında,
İnci gibi dalgalar.
Fatih’in her anında,
Halâ eser rüzgârlar.

Erguvanlar içinde,
Bahar gülümser her dem,
Eşsiz bir renk içinde,
Silinir kalpten elem.

Kız Kulesi bir masal,
Martılar dert ortağı.
Sanki cennetten misal,
Huzur ana durağı.

Galata’dan bakınca,
Efsaneler canlanır,
Sevda kalbe akınca,
Taşlar bile dillenir.

Sultanahmet, Ayasofya,
Tarihin kalbi burada.
En muhteşem coğrafya,
Vuslat bekler şurada.

Ey! aziz şehir İstanbul,
Gönül kapılarına yol,
Sana doymak ne mümkün?
Sen her çağda bir düğün.

Erdinç Sert